อนนี้หลี่นาไปได้ด้วยดีกับฉินเฉา เธอก็จะมีความสุขมาก“อย่าสร้างปัญหาให้พี่ฉินเฉา แล้วรีบกลับบ้านเร็ว ๆ ล่ะ!”ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อก่อนตอนที่เธอไม่อยู่บ้าน สาวน้อยคนนี้ก็ชอบไปกินข้าวที่บ้านผู้อื่นอยู่เป็นประจำ ซูเหม่ยคุ้นเคยกับเรื่องนี้ดี จึงไม่ได้คิดมากและหันหลังกลับบ้านไปเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูบ้านตัวเอง หลี่นาถึงวางใจ ร่างกายที่อ่อนระทวยของเธอต้องให้ฉินเฉาจับเอาไว้“พี่ฉินเฉา… พี่เกือบจะฆ่าฉันแล้ว…..”หลี่นาหันมาโอบกอดฉินเฉาราวกับเป็นปลาหมึกร่างกายของทั้งสองคนขยับขึ้นลงอย่างมีความสุขมาก“ชีวิตต้องเต็มไปด้วยความตื่นเต้นสิ มันถึงจะน่าสนใจ”ฉินเฉายิ้ม และเริ่มก้าวเดินไปทั่วห้องการออกกำลังกายยามเช้ากินเวลาไปถึงหนึ่งชั่วโมง หลี่นานอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงอย่างหมดแรงพลังของฉินเฉาเพิ่มขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม เขาเข้าครัวไปทำอาการเช้าให้หลี่นาในไม่ช้า อาหารเช้าที่ทำออกมาด้วยความรักก็ถูกเสิร์ฟให้หลี่นาอยู่ข้างเตียง“ท่านหญิงหลี่นา ผู้น้อยนำอาหารเช้ามาให้แล้ว”ฉินเฉาวางโจ๊กและเครื่องเคียงเอาไว้บนโต๊ะข้างเตียง“เสี่ยวฉิน มาป้อนข้าทีสิ”หลี่นารู้จักกับฉินเฉามาเป็นเวลานาน และพวกเธอมักจะเล่นกันบ่อย ๆ หลังจากที่ลุกขึ้นมานั่ง เธอก็เชิดหน้าและพูดออกมา“เฮ้ ดุจริง ๆ เลยนะ”ฉินเฉาอดบีบจมูกของหลี่นาไม่ได้“พี่ฉินเฉา ป้อนผู้อื่นหน่อย…”หลี่นาทำตัวราวกับเด็กเอาแต่ใจ“ดี ฉันจะป้อนเธอ”ฉินเฉารู้ดีว่าตอนนี้หลี่นาไม่มีแรงมากน
