่ยถังพั่วคิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้หัวแข็งอย่างไม่น่าเชื่อ “เจ้าคิดจะมารังแกยอดเขาหมอกของข้าหรือไง!”“แล้วนายคิดจะมารังแกนิกายหลัวซาของพวกเราหรือไง!”ฉินเฉากล่าวอย่างสง่างาม เสี่ยวไป๋และฮัวเหนียงต่างเข้ามายืนอยู่ข้างกายของเขาศิษย์ในนิกายหลัวซาจำนวนสิบคนเข้ามารวมตัวกันเช่นกันถึงแม้ว่าจำนวนคนจะไม่มาก แต่พวกเขาก็ก้าวเข้ามายืนอยู่ด้านหลังของฉินเฉาอย่างมั่นคง“ดูเอาไว้ให้ดี วันนี้ใครที่กล้ามารังแกคนในนิกายหลัวซาของพวกเรา! คนที่มายั่วยุคนในนิกายหลัวซาของฉันจะต้องชดใช้ยังไง! บอกพวกมันไป!”“ฆ่า!”ศิษยานุศิษย์ในนิกายหลัวซาทุกคนตะโกนออกมาเป็นเสียงเดียวกันในทันที“นิกายหลัวซา…..”เป่ยถังพั่วขมวดคิ้ว และอดพูดออกมาไม่ได้ว่า “เมื่อหนึ่งพันปีก่อนนิกายนี้เกือบจะถูกฆ่าล้างนิกายไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้ถึงมีผู้คนมากมายขนาดนี้”“เจ้าหนูเป่ยถัง ข้าคิดว่าเจ้าจะไม่มีลมหายใจแล้วซะอีก”ในเวลานี้ ท่าทีของฉินเฉากลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ร่างทั้งร่างปลดปล่อยบรรยากาศแห่งความมืดมิดออกมา ไออากาศสีดำเข้าพัวพันร่างกายของเขา เขาจ้องมองเป่ยถังพั่วอย่างมืดมน“สหายตัวน้อย เจ้าเป็นเด็กเป็นเล็ก กล้ามาแสดงความหยาบคายต่อหน้าเซียนได้ยังไง!”เป่ยถังพั่วรู้สึกไม่ดี เขาอดไม่ได้ที่จะกล่าวสั่งสอนคนหนุ่มคนนี้“เป่ยถังพั่ว ข้าว่าเจ้าคงหลงลืมกำพืดของตัวเองไปแล้ว”“ฉินเฉา” หัวเราะเยาะออกมาและพูดว่า “เจ้าลืมเรื่องที่เจ้าเคยบาดเจ็บอยู่ที่หน้าตำหนักหลิ
