งหลัวแล้วหรือไง?”“อะไรนะ!”เป่ยถังพั่วก้าวถอยหลังจนเกือบจะเหยียบจู่หลงซ่างเหรินที่อยู่บนพื้น “เจ้า เจ้าคือ…”“ใช่ เป็นข้าเอง!”“เป็นไปไม่ได้!”เป่ยถังพั่วหน้าซีด “เจ้าตายไปแล้ว!”“ใครบอกว่าข้าตายล่ะ!”เห็นได้ชัดว่าหลัวเต๋อกำลังครอบครองร่างกายของฉินเฉาอยู่ เขาเปิดปากพูดพร้อมรอยยิ้ม “ข้ายังมีชีวิตอยู่ และตอนนี้ก็กำลังติดตามประมุขนิกายหลัวซาคนใหม่ วันหนึ่งข้าจะกลับมาอีกครั้ง การต่อสู้ในอดีต ข้าจะกลับมาคิดบัญชีกับมัน เจ้าที่เป็นครึ่งเซียนคงจะมีความสุขมากสินะ”“ตอนนี้เจ้าเป็นแค่วิญญาณ แต่ยังกล้ากลับมาร้องโวยวาย!”เป่ยถังพั่วกล่าวว่า “เจ้ารู้หรือเปล่าว่าทุกวันนี้มีครึ่งเซียนที่เกลียดชังเจ้าจนเข้ากระดูกมากมายขนาดไหน”“แน่นอนว่าข้ารู้อยู่แล้ว รวมถึงเจ้าด้วย เป่ยถังพั่ว”หลัวเต๋อกล่าวออกมาอย่างภาคภูมิใจ “แต่ตั้งแต่ที่ข้าปรากฏตัว ข้าก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ถ้าหากเจ้าอยากเข้ามา ข้าจะทำให้เจ้าได้สัมผัสกับความทุกข์ทรมาน”“เซียนผู้นี้ไม่สนใจผีที่โดดเดี่ยวหรอก”ดวงตาของเป่ยถังพั่วกลอกไปมา เห็นได้ชัดว่าเขาไม่กล้าที่จะลองดีแต่เขากล่าวว่า “แต่สาว ๆ หลายคนกำลังคิดถึงเจ้าอยู่เลย”“ถึงพวกเธอไม่มา ข้าก็จะไปหาที่นิกายในไม่ช้าก็เร็วอยู่ดี ข้าจะทำให้พวกเธอต้องชดใช้”สีหน้าของหลัวเต๋อปรากฎความโหดเหี้ยมออกมาทันที “คนที่ทรยศข้า…ข้าจะไม่มีวันให้อภัย”“เจ้าจะทำอะไรได้?”เป่ยถังพั่วเย้ยหยัน “พวกเธอได้รับวิญญาณเซียนไปแล้ว หากมีใคร
