ยังไง!”ราวกับตี้จ้างซ่างเหรินมีตาหลัง เขาส่งกำปั้นซึ่งราวกับค้อนที่เปล่งแสงสีดำใส่เสี่ยวไป๋แต่ทักษะของเสี่ยวไป๋กำราบได้แม้กระทั่งจ้าวจิงจิง ร่างกายของเธอกลายเป็นแสงกะพริบและหลบหลีกหมัดของตี้จ้างซ่างเหรินได้ในเวลาเดียวกันฝ่ามือของเธอก็พุ่งลงไปตัดข้อมือของตี้จ้างซ่างเหริน“เปล่าประโยชน์ อำนาจครอบงำของชายชราต่อต้านการโจมตีได้ทั้งหมด”หลังจากที่ตี้จ้างซ่างเหรินเพิ่งพูดจบไป เขาก็ต้องตกใจในทันทีเพราะเขาพบว่าข้อมือของตัวเองกำลังถูกพลังของห้วงอวกาศกลืนกิน และค่อย ๆ จางหายไปเขาคือคนที่ฝึกฝนมาหลายพันปี จึงลงมือตัดข้อมือข้างขวาของตัวเองอย่างไม่มีความลังเลในขณะเดียวกัน เขาก็ถอยออกไปให้ห่างไกลจากศัตรูที่น่ากลัวอย่างเสี่ยวไป๋“อันดับแรกต้องตัดแขนของนาย เพื่อลงโทษที่ไม่เคารพต่อนายท่านฉิน”เสี่ยวไป๋ยืนอยู่ที่เดิม เหล่าผู้ฝึกตนทุกคนต่างมองสาวสวยคนนี้ด้วยความหวาดกลัวผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจเกินไป เธอถึงกับบังคับให้ตี้จ้างซ่างเหริน ที่ฝึกฝนมาหลายพันปีตัดข้อมือของตัวเอง“สาวน้อย เจ้าพอจะมีความสามารถอยู่เหมือนกันนี่”ตี้จ้างซ่างเหรินห้ามเลือดที่แขนซึ่งขาดไปของตัวเอง จากนั้นสีหน้าของเขาก็แปลกไป เขาคำรามออกมา เลือดเนื้อบนแขนที่ขาดไปบิดตัวอยู่หลายครั้ง จนในที่สุดแขนหนาก็งอกออกมาใหม่“แต่เจ้าอาจจะไม่ได้สนใจในเรื่องนี้ อสูรอย่างพวกเราสามารถฟื้นฟูแขนที่ขาดไปแล้วได้”จากนั้นเขาก็มองเสี่ยวไป๋อย่างมีความสุข“งั้นเหรอ?”เสี่ยว
