บี่ออกไป จากนั้นสิงโตสีทองที่มีลำตัวยาวสี่เมตรก็คำรามออกมา และพุ่งเข้าไปกัดฉินเฉา“เพลงกระบี่ราชสีห์ทองคำ!”คราวนี้คนในสำนักเซียนทองคำต่างหันไปมองด้วยความตกใจไป๋เจิ้งมองหน้าน้องสาวของตัวเอง “ไป๋เย่ เจ้า เจ้า…..”“ท่านพี่ ใช่แล้ว ข้าขอโทษ…”ไป๋เย่หน้าซีด ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกละอายเมื่อนึกถึงเป่ยถังป้าเทียนที่ไร้ความรู้สึกกับเธอ เธอก็เศร้าหมอง“โอ้ ช่างเถอะ…..”ใครจะรู้ว่าไป๋เจิ้งผู้เป็นเจ้าสำนักจะถอนหายใจ “เจ้าทำอะไรไม่ได้แล้ว วิชากระบี่ราชสีห์ทองคำนี้ หากเขาเรียนไปแล้ว ก็คือเรียนไปแล้ว”“ท่านพี่…..”ไป๋เย่ขยับตัวเล็กน้อยพี่ชายของเธอไม่ได้ตำหนิเธอ แล้วไม่ได้ไล่เธอให้ออกไปจากสำนักอย่างไรก็ตามเรื่องนี้ทำให้เธอมีความผิดมากขึ้น เธอมอบวิชาของตัวเองให้กับคนไม่ดีไป“แกชอบเพลงกระบี่ราชสีห์ทองคำเหรอ?”ฉินเฉามองสิงโตที่กระโจนเข้ามา จากนั้นจึงหัวเราะเขายื่นมือออกมา จากนั้นกระบี่หยินหยางราชันย์มารก็ปรากฏขึ้นมาในฝ่ามือกระบี่เล่มนี้ทำให้ผู้คนรอบ ๆ เกิดความโลภขึ้นมาทันทีสายตาของจู่หลงซ่างเหรินก็ปิดบังความโลภเอาไว้ไม่มิดเช่นกัน“จงสลาย!”ฉินเฉาคว้ากระบี่ที่ทุกคนปรารถนา ก่อนที่จะกวัดแกว่งเพื่อปลดปล่อยสิงโตทองคำออกมานี่คือเพลงกระบี่ราชสีห์ทองคำเช่นกันแต่เมื่อฉินเฉาใช้วิชานี้ มันกลับทรงพลังกว่ามากสิงโตตัวนี้มีความยาวมากกว่าสิบเมตร มันกระพือปีกด้านหลังและกัดสิงโตฝ่ายตรงข้าม“อะ อะไร…..”เมื่อเป่ยถังป้าเทียนเห็นสิ
