ผู้คนด้านล่างที่มาร่วมแสดงความยินดีและเข้าร่วมในงานรื่นเริงมีอยู่มากมายเกินไป ฝูงชนจำนวนนับไม่ถ้วนที่อัดแน่นกันอยู่เป็นกลุ่มใหญ่ทำให้เธอมองไม่เห็นตัวฉินสือเอ้อที่ปรากฏเมื่อคืนนี้“หมอนั่นอยู่ที่ไหนกันนะ…..”สายน้อยส่ายหัว เธอมักจะคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เป็นเพียงแค่ฝันไปหากไม่ใช่เพราะว่ารูปปั้นสัตว์เทพทั้งสี่เกิดรอยร้าวจนน่ากลัว เธอคงจะคิดว่าเมื่อคืนเธอเพียงฝันไป“ดูนั่นสิ จู่หลงซ่างเหรินออกมาแล้ว!”“ชายชราตัวเล็ก ๆ คนนี้คือจู่หลงซ่างเหรินงั้นเหรอ”“พูดอะไรไร้สาระ นี่เรียกว่าความงามอย่างเซียน! เขาเป็นถึงซุนเจ่อเชียวนะ!”ผู้คนด้านล่างถกเถียงกันบนปะรำพิธีผนึกมีชายชราหลังค่อมคนหนึ่งเหยียบเมฆามงคล บินออกมาจากทางทิศตะวันออกอย่างช้า ๆผู้คนต่างอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจในอิทธิฤทธิ์ของเขาหากสามารถเหยียบเมฆาได้ คนผู้นั้นจะต้องเป็นปรมาจารย์คุณสมบัติน˺าในขั้นประกายแสงเป็นอย่างน้อยสี่ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยอดเขาหมอกช่างสมคำร˹าลือจริง ๆจู่หลงซ่างเหรินผู้เหยียบเมฆามงคลออกมาอย่างสง่าผ่าเผย ลงมายืนอยู่บนปะรำพิธีผนึกอย่างแผ่วเบา ๆ“เจ้าสำนักซวนหยวนเย่หยู่และซ่างเหรินทั้งสามล้วนเป็นผู้มีมารยาท”จู่หลงซ่างเหรินกล่าวทักทายบุคคลสำคัญบนปะรำพิธีผนึกตามพิธี“จู่หลงซ่างเหรินเป็นผู้มีมารยาท”สิ่งเหล่านี้คือธรรมเนียมปฏิบัติ ถึงแม้ว่าชายชราจะไม่ชอบแต่ก็ต้องปฏิบัติตาม“จู่หลง วันนี้คือวันแต่งงานของเจ้า”จู้ลี่ซ่างเหริ
