ไปยังตำหนักหมอกอย่างช้า ๆเพื่อช่วยฮัวเหนียง ฉินเฉาก็ไม่มีทางเลือกอื่น ถึงแม้ว่ามันจะเป็นสถานที่อันตราย เขาก็จะไปที่นั่น นับประสาอะไรกับตำหนักหมอกเล็กๆ แห่งนี้ดังนั้นเขาจึงสลายดาบสีดำและเดินตามผู้หญิงที่ถือตะเกียงคนนี้ไป“คนสวย ฉันยังไม่ได้ถามเลยว่าเธอเป็นใคร?”“ข้า? ข้าเป็นเพียงแค่คนไม่สำคัญเท่านั้น”สาวน้อยผู้ถือตะเกียงสะบัดหางเปีย หันมามองฉินเฉา “อย่าถามอะไรมาก ตามข้ามาก็พอ”หลังจากนั้นเธอก็ไม่พูดอะไรออกมาอีกและเดินนำทางฉินเฉาต่อไปฉินเฉาครุ่นคิดขณะที่มองไปรอบ ๆตำหนักหมอกแห่งนี้ไม่ได้มีขนาดเล็กๆ มันดูเหมือนกับเขาวงกตอย่างไรก็ตามความเงียบสงัดจนน่ากลัวก็ทำให้มันดูคล้ายกับเมืองผีสิงว่ากันว่าที่พักอาศัยในเมืองออร์ดอส (เมืองเอ้อเอ่อตัวซือ) นั้นราคาตก ที่นั่นมีขนาดใหญ่และดูคล้ายเมืองผีสิง เขาคาดว่าตำหนักหมอกแห่งนี้เองก็คงจะเหมือนกันสวนแห่งนี้ใหญ่มาก ดูเหมือนว่าจะไม่มีคนอยู่และไม่มีแม้แต่ไออากาศใด ๆถึงแม้ว่ายอดเขาหมอกจะอยู่บนยอดภูเขาหิมะ แต่เพราะมีภาพลวงตา อากาศที่นี่จึงยังคงอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิลานของตำหนักหมอกแห่งนี้มีพืชใบเขียวกระจายอยู่ทั่วปรมาจารย์ที่นี่ก็คงเหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป“คนสวย อีกนานแค่ไหนถึงจะได้เจอเจ้าตำหนักของเธอ?”ฉินเฉาเดินไปเดินมาจนรู้สึกรำคาญ เขาจึงอดที่จะถามออกมาไม่ได้“อีกไม่นานแล้ว เดินไปด้านหลังรูปปั้นข้างหน้าก็จะถึง”เด็กสาวผู้ถือตะเกียงชี้นิ้วออกไป ฉินเฉาจึงมองตามล
