ับสิ่งที่คุณชายกำลังจะทำหรอก…..”ท่ามกลางความมืดมิดในยามราตรี ฉินเฉาลอยออกไปอย่างรวดเร็วเขาต่อต้านความทุกข์ในหัวใจและบินผ่านช่องประตูตำหนักบูรพาออกไปทางหนานกงในใจของเขาเข้าใจดีว่าที่ฮัวเหนียงพูดแบบนั้นก็เพื่อที่จะกระตุ้นให้เขาออกไปจากยอดเขาหมอกแต่ยิ่งฮัวเหนียงทำแบบนี้ เขาก็ยิ่งอยากทำให้ฮัวเหนียงได้รู้ว่าเขาสามารถช่วยเธอได้อย่างแน่นอนมีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถช่วยฮัวเหนียงได้“อาหลี ใช้เวลานานหรือเปล่า?”“เร็วมาก นายท่าน เร็วมากทีเดียว”เสียงของอาหลีดังกังวานอยู่ในหูของฉินเฉา “นายท่านมั่นใจได้เลยว่านายท่านจะต้องสร้างความประหลาดใจครั้งใหญ่ให้กับยอดเขาหมอกแห่งนี้อย่างแน่นอน ทำให้พวกมันได้รู้ซึ้งว่าอิงเทียนเซียนซุนในอดีตอยู่ยงคงกระพันเช่นไร”“ใช่ ฉันจะทำให้ไอ้หมูตัวนั้นได้รู้ซึ้ง”บนมุมปากของฉินเฉาปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันเมื่อเขาบินกลับไปยังตำหนักหมอก เขาก็พบคนสองคนที่ดูคุ้นตาอยู่ด้วยกันที่ข้างสระน˺าด้านล่างความอยากรู้อยากเห็นของฉินเฉากลับมาอีกครั้ง เขาอดใจไม่ได้ที่จะชะลอความเร็วและลงไปอยู่บนยอดรูปปั้นชายหนุ่มในสระน˺า และมองดูคนรู้จักทั้งสองคนที่อยู่ริมสระอย่างเงียบ ๆ“พี่ใหญ่เป่ยถัง ไม่ได้พบกันนานเลย…”“พี่คิดถึงน้องไป๋แทบแย่…..”ร่างสองร่างโอบกอดกันอย่างแนบชิดฉินเฉาเบ้ปากอย่างอดไม่ได้ ดูเหมือนว่าเป่ยถังป้าเทียนผู้นี้จะเป็นผีที่ไม่ซื่อสัตย์ในขณะที่ออกไปทำดีกับหยวนเมิ่งจากสำนักง๊อไบ๊ อีกด้านก็มาจู
