งบนเตียงอย่างอ่อนแรง“ศิษย์พี่”ไป๋เจี่ยวเจียวกระโจนออกมาจากตู้เก็บของและร่วงลงบนตักของศิษย์พี่หญิงของเธอ“ทำไมศิษย์พี่พูดแบบนั้นล่ะ เขาอุตส่าห์เดินทางฝ่าฟันอันตรายมาตั้งไกลเพื่อมารับศิษย์พี่ ศิษย์พี่พูดแบบนั้นออกไป เขาอาจจะเสียใจก็ได้”“เสียใจก็ดีกว่าต้องเสียชีวิต”ฮัวเหนียงถอนหายใจออกมา “เจี่ยวเจียว เจ้าเองก็รู้ดีว่าบนยอดเขาหมอกแห่งนี้มีปรมาจารย์อยู่มากมายขนาดไหน หากเขามาช่วยข้าเขาก็จะต้องกลายเป็นศัตรูกับคนทั้งยอดเขาหมอก เมื่อถึงเวลานั้นเทพอสูรทั้งสี่ที่คอยปกปักยอดเขาหมอกก็จะโจมตีใส่เขาพร้อมกัน ข้ากลัวว่าเขา…จะพบโชคร้ายมากกว่าโชคดี”“ศิษย์พี่ควรจะมั่นใจในตัวเขามากกว่านี้”ไป๋เจี่ยวเจียวแนะนำ “ศิษย์พี่ไม่รู้จักเขาซะแล้ว เขาคือเสี่ยวเฉียง(แมลงสาบ) เชียวนะ ถึงจะมีภัยพิบัติเข้ามามากมายแต่ก็ยังผ่านมาได้ทุกครั้ง”“นั่นเป็นเรื่องเมื่อก่อน ถึงแม้ว่าจะตกอยู่ในอันตรายแต่เขาก็ยังมีชีวิตรอดมาได้”ฮัวเหนียงส่ายหัว “แต่ครั้งนี้มันเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเกินไป”“ศิษย์พี่พูดว่าเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย นั่นแปลว่าเขายังมีโอกาสที่จะรอดชีวิตอยู่”ไป๋เจี่ยวเจียวยังคงกล่าวต่อไปว่า “เขาจะสร้างปาฏิหาริย์ให้ศิษย์พี่เห็นเอง ศิษย์พี่รอคอยอย่างสงบใจเถอะ”“ข้าจะไปสงบใจได้ยังไง…”ฮัวเหนียงกล่าวออกมาด้วยความกระวนกระวายใจ “ข้าหวังว่าวันพรุ่งนี้เขาจะเข้าใจขึ้นมาได้บ้าง… อย่าได้พยายามมาช่วยข้าเลย ข้าไม่ต้องการ….. คุณชาย…ตัวข้าไม่คุ้มก
