ล้วอย่าปฏิเสธที่จะไปกับฉันเลย”“คุณชาย… ฮัวเหนียง ฮัวเหนียงจะไม่ไปกับคุณ!”ฮัวเหนียงกัดปากและกล่าวด้วยใบหน้าซีดขาวเพื่อชีวิตของเขา เธอต้องไม่ทำตามใจ“หยุดพูดอะไรไร้สาระได้แล้ว พรุ่งนี้ฉันจะมารับเธอ! เมื่อเวลานั้นมาถึงฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าจะมีใครกล้าเข้ามาแย่งตัวฮัวเหนียงต่อหน้าฉัน ฉันจะเอาหน้าของมันมากวาดพื้นเอง! ใครที่กล้ามาแตะต้องตัวเธอ ฉันจะทำให้มันกลับไปตายในครรภ์มารดา!”ถึงแม้ว่าคำพูดของฉินเฉาจะฟังดูหยาบคาย แต่ฮัวเหนียงก็ยังยืนมองคล้ายจะเป็นใบ้อยู่ที่เดิมความทรงจำของเธอได้ล่องลอยไปในอดีตร่างสีดำยืนอยู่ตรงหน้าเธอและพูดออกมาเสียงดังด้วยความภาคภูมิใจ“ฮัวเหนียง เจ้าวางใจได้เลย ถ้าหากมีข้าอยู่จะไม่มีผู้ฝึกตนคนไหนกล้ามาทำร้ายเจ้าแน่นอน!”ร่างของคนสองคนได้ทับซ้อนกัน ก่อนจะแยกออกจากกันเขาคือฉินเฉา เขาไม่ใช่คนคนนั้น“เธอรอฉันก่อนนะ ฉันออกมานานเกินไปสมควรจะกลับไปได้แล้ว”ฉินเฉายิ้ม “คราวนี้ฉันมาที่นี่ด้วยตัวตนของผู้ฝึกตนพเนจรจากภูเขา ฮัวเหนียง คืนนี้ฉันต้องทำงานอย่างหนักเพื่อเธอ และวันพรุ่งนี้ฉันจะช่วยเธอออกมาจากสถานที่บัดซบแห่งนี้เอง”จากนั้นร่างของฉินเฉาก็กลายเป็นควันสีดำและลอยออกไปผ่านช่องประตูโดยไม่มีการร˹าลา“คุณชาย ข้าจะไม่ไปกับคุณชาย…..”ฮัวเหนียงยังคงกล่าวยืนยัน แต่ฉินเฉาไม่ได้ตอบอะไรและหายออกไปจากประตูแล้ว“คุณชาย… คุณ…ทำไมถึงต้องมายุ่งด้วย…..”น˺าตาของฮัวเหนียงไหลอาบหน้า เธอนั่งล
