“นางเซียนไป๋เย่อยู่ที่นี่หรือเปล่า?”ในขณะที่ไป๋เย่และเหมยหย่ากำลังนั่งสมาธิและจดจ่ออยู่กับการฝึกฝนในตอนกลางคืน ก็มีเสียงที่ประตูดังขึ้นมาเบา ๆ“อาจารย์อา มีคนเรียกหาท่าน”เหมยหย่าผู้มีสมาธิไม่มากพอลืมตาขึ้นเป็นคนแรก และกล่าวกับไป๋เย่ที่ยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่“อืม ข้าได้ยินแล้ว เจ้าฝึกฝนต่อไปและอย่าได้ฟุ้งซ่าน”ไป๋เย่ลูบหัวเหมยหย่า ก่อนที่เธอจะลุกออกมาจากเตียงและเดินไปที่ประตูอย่างแผ่วเบาเมื่อเธอเปิดประตูออกมาก็พบกับศิษย์ในยอดเขาหมอกคนหนึ่งที่ยืนรออยู่ด้านนอกทันที“เจินเหรินผู้สุภาพ”ไป๋เย่กล่าวอย่างเป็นพิธี “ข้าคือไป๋เย่แห่งสำนักเซียนทองคำ”“นางเซียนผู้สุภาพ”ศิษย์ผู้นั้นรีบเอ่ยทักทายกลับไป“นางเซียนไป๋ คุณชายเป่ยถังฝากข้าส่งจดหมายฉบับนี้มาให้ท่าน”หลังจากที่ศิษย์ในยอดเขาหมอกส่งจดหมายถึงมือไป๋เย่ เธอก็คำนับและเดินจากไปไป๋เย่รับจดหมายฉบับนั้นมาด้วยความสุขล้นเธอรู้สึกราวกับมีลูกกวางกระโดดไปกระโดดมาภายในใจไม่หยุดพี่ใหญ่เป่ยถัง… ในที่สุด ในที่สุดเขาก็ติดต่อเธอมาจนได้พี่ใหญ่เป่ยถังของเธอจะคิดถึงเธอหรือเปล่า?เธออ่านจดหมายด้วยความรวดเร็ว จากนั้นใบหน้าของเธอก็แดงก˹าด้วยความตื่นเต้น เธอจัดการใส่จดหมายฉบับนั้นไว้ในหน้าอกตัวเองแล้วบอกเหมยหย่าว่าเธอจะออกไปข้างนอก“เหมยหย่า เจ้าฝึกฝนต่อไปก่อนนะ ข้าจะออกไปจัดการบางเรื่องแล้วจะกลับมา”“ข้ารู้แล้ว อาจารย์อารีบไปรีบกลับนะ”แต่ ณ ที่นี้ วิญญาณแรกก่อตั้งได้ทำให้กา
