ผ่านเข้าไปไม่ได้แต่เมื่อหวางเหล่ยมีรหัสผ่าน ประตูจึงเปิดออก เขารีบเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็วเมื่อฉินเฉากำลังจะตามเข้าไป มังกรประตูบานนั้นก็พลันกะพริบตาและปิดประตูเสียก่อน“ผู้ใดที่จะเข้ามาในตำหนักบูรพาของข้า!”ดวงตาคู่หนึ่งบนประตูปลดปล่อยลำแสงสีทองเข้าสาดส่องร่างของฉินเฉา“เป็นคนจากพวกเดียวกัน”ฉินเฉาจำบทสนทนาของหวางเหล่ยได้แล้วจึงพูดด้วยความเกียจคร้าน“รหัสผ่าน”“พระอาทิตย์ขึ้นทางตงฟาง ข้าเท่านั้นที่เป็นพระเจ้า…เอ๊ย ไม่ใช่สิสาดแสงส่องโลก!”ฉินเฉากล่าวหลักคำสอนของเทพแห่งตะวันจันทราออกมาด้วยความติดปาก เมื่อเขาจะกลับคำมันก็สายไปเสียแล้ว“โจรผู้กล้าหาญ บังอาจเข้ามาในตำหนักบูรพาของข้า! จงยอมถูกจับโดยไม่ต้องลงมือซะ!”แสงสีทองพันรอบตัวของฉินเฉาก่อนจะรัดเขาเอาไว้อย่างแน่นหนาฉินเฉาตกใจมากที่ตัวเองถูกมัดเอาไว้แบบนี้ จะไม่ต้องรอให้คนในตระกูลตงฟางมาเจอก่อนหรือไงอย่างไรก็ตามเขากลับนั่งลงอย่างสบายใจเฉิบโซ่ตรวนเล็ก ๆ อันนี้มันทำอะไรเขาไม่ได้“สามพันภูตผีหลัวซา”เขาปลดปล่อยสามพันภูตผีหลัวซาให้ออกมากลืนกินเชือกสีทองที่เกิดจากพลังวิญญาณเส้นนี้เข้าไปจากนั้นเขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าบานประตู และจ้องมังกรตัวใหญ่ที่คอยปกป้องประตูเอาไว้“โทษที ฉันไม่ว่างขนาดจะให้แกมาถ่วงเวลาฉันเอาไว้หรอก”ฉินเฉาพร้อมที่จะเข้าไปด้วยความยากลำบากแล้วถึงแม้ว่าจะถูกเจอตัว ก็ยังสามารถโยนความผิดไปให้เหล่าชายชุดดำได้อยู่ดีเมื่อเขาคิดถึงเรื่องนี้
