่าเหรอ!”“ท่านตงฟางโปรดอภัย ขอท่านโปรดอภัย…..”วิญญาณแรกก่อตั้งของหวางเหล่ยสั่นสะท้าน เขาร้องขอความเมตตาซ˺าแล้วซ˺าเล่า“ข้าจะให้เวลาเจ้าอีกหกเดือน หากเจ้ายังจัดการเรื่องไป๋เจิ้งไม่ได้เจ้าก็กระโดดเข้าไปในเตากลั่นยาของท่านเซียนฉื่อซะ!”“ครับ ครับ!”หวางเหล่ยไม่กล้ากล่าวรับคำช้ากว่านี้“ใช่แล้ว และอย่าคิดว่าเจ้าจะหนีไปไหนพ้น”ตงฟางอิ๋งยิ้มออกมา และกล่าวข่มขู่ว่า “เจ้าเองก็รู้ดี หากท่านเซียนฉื่อจับเจ้าได้ขึ้นมา ถึงแม้ว่าเจ้าจะหนีไกลสุดหล้าฟ้าเขียว เจ้าก็ยังต้องสูญสิ้นชีวิตน้อย ๆ ของเจ้าอยู่ดี”“ข้าน้อยทราบแล้ว ข้าน้อยทราบแล้ว…..”หวางเหล่ยหวาดกลัวต่อความตายฉินเฉาแอบส่ายหัว คนคนนี้ แม้ความตายก็ยังไม่เพียงพอไป๋เจิ้งเอ๋ยไปเจิ้ง เขาใจดีต่อผู้อื่นมามาก แต่ในสำนักของเขากลับมีสายลับตัวใหญ่เสียได้แต่ท้ายที่สุดแล้วไม่ว่ามันจะเป็นพรหรือหายนะ ก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของไป๋เจิ้งแล้วในเมื่อมันเป็นเรื่องในสำนักของคนอื่น ฉินเฉาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเข้าไปยุ่ง“ทราบแล้วกลับยังไม่ไปอีก!”ตงฟางอิ๋งขมวดคิ้วและตะโกนออกมา“ครับ ครับ!”หวางเหล่ยรีบหันหลังจะหนีไปทันทีฉินเฉายังไม่รีบไปไหน เขายังคงอยู่ในบ้านหลังนี้ในระยะที่ห่างจากตงฟางอิ๋งออกไป และจับตาดูเธอจากที่ไกล ๆหลังจากที่ตงฟางอิ๋งไล่หวางเหล่ยออกไป เธอก็เดินบิดเอวบางกลับไปยังห้องด้านใน“อิ๋งเอ๋อ ทำไมเจ้าถึงกลับมาช้านัก”ที่ห้องด้านใน มีคนคนหนึ่งนอนอยู่ในนั้นฉินเฉาสัมผัสได้ว่
