ร่างจําแลงนี้จะทําให้เจ้า สูญเสียพื้นฐานการฝึกตนไปถึง 100 ปี! เจ้ามีพื้นฐานการฝึกตนอยู่เพียง 500 ปีเท่านั ้ น เจ้ามาเสีย 1 ใน 5 ไปเช่นนี้ได้ยังไง!” “ฮิ ๆ ศิษย์พี่ 100 ปี ฝึกตนอีกรอบก็จบแล้ว” งูน้อยแลบลิ้ นสีแดงออกมา เธอกล่าวว่า “ใครให้ฝ่าเซียงที่น่าตาย จับฉันขังเอาไว้ล่ะ ไม่อย่างนั้ นฉันคงมาหาศิษย์พี่ด้วยตัวเองแล้ว หึ ฉัน จะไม่ยุ่งกับเขาสามวัน ให้เขารู้ซะบ้างว่าคราวนี้เขาทําผิดไปขนาด ไหน!” “เจ้าควรที่จะเชื่อฟังฝ่าเซียง” ฮัวเหนียงถอนหายใจ “ข้าอยู่ที่นี่ ไม่มีอะไรทั้ งนั ้ น” “ไม่มีอะไร!” ไป๋เจี่ยวเจียวกรีดร้อง “ศิษย์พี่ต้องแต่งงานกับคนตาเฒ่าที่ไม่มี อะไรดีคนนั้ น จะเรียกว่าไม่มีอะไรได้ยังไง!” “นี่คือชีวิต นี่คือการชดใช้” ฮัวเหนียงลูบหัวงูน้อยสีขาว “ในอดีตข้าสังหารเขา ตอนนี้ข้าจึงต้อง เอาตัวมาชดใช้ พระพุทธเจ้าตรัสเอาไว้ว่า ทุก ๆ การดื่ม ทุก ๆ การกัด ไม่มีสิ่ งใดที่ไม่ได้เตรียมเอาไว้ล่วงหน้า เมื่อก่อนข้าเคยสังหารเขา ตอนนี้ ถึงคราวต้องชดใช้แล้ว” “เหอะ!” งูน้อยตะโกนออกมา “คนผู้นั ้ นชอบศิษย์พี่น่ะสิ มีความสัมพันธ์ อะไรกับศิษย์พี่กันถึงได้มาลากตัวศิษย์พี่ไปแบบนี้! เมื่อก่อนฉันเป็นงู ขาวที่อยู่กับศิษย์พี่มาตลอด ฉันเลยเห็นมันอย่างชัดเจนมากที่สุด!” “เจี่ยวเจียว… เจ้าไม่เข้าใจ… ในอดีตศิษย์พี่เคยชอบเขา” ฮัวเหนียงถอนหายใจ “ไม่เข้าใจอะไรกัน เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ฉันได้ลิ้ มลองมันแล้ว” ไป๋เจี่ยวเจี
