ันจบไปเสียที เธอลงทุนลงแรงต่อสู้อย่าง ดุเดือดและเริ่ มใช้กลวิธีเพื่อทําให้ชายชราปลดปล่อยออกมาไว ๆ และ เธอเองก็จะได้จบเรื่องที่น่ารังเกียจนี้ไว ๆ ด้วย ในเวลาเดียวกัน ณ อีกด้านหนึ่งในตําหนักบูรพา ฮัวเหนียงนั่ งอยู่ข้างหน้าต่างพร้อมมองออกไปยังท้องฟ้าด้านนอก บนท้องฟ้ามีนกกําลังโผบิน บนยอดเขาหมอกแห่งนี้หนาวเย็นหา ใดเปรียบไม่ได้ นกเหล่านั้ นไม่หนาวกันบ้างเหรอ ฮัวเหนียงอดมีความรู้สึกเช่นนั ้ นไม่ได้ เป็นนกช่างดีเหลือเกิน ไม่ว่าอากาศจะหนาวเย็นขนาดไหนก็ตาม มันก็ยังโผบินได้อย่างอิสระ ท่านอาจารย์… การที่ท่านสั่ งเสียให้รวมยอดเขาหมอกเข้ากับหวง หลงในอดีตมันถูกหรือผิดกันแน่….. ท่านจะรู้หรือเปล่าว่าศิษย์ของท่านต้องพบกับหายนะ? แต่หากศิษย์จะต้องรับภัยพิบัตินี้ก็ไม่เป็นไร อย่าให้ฉินเฉาต้องมารับภัยพิบัตินี้ด้วยกันก็พอ….. ในขณะที่หัวใจของฮัวเหนียงกําลังเป็นทุกข์ นกตัวหนึ่งก็กระพือปีก บินเข้ามาเกาะอยู่ใกล้ ๆ กับหน้าต่างทันที “หืม?” เมื่อนกบินลงมา ฮัวเหนียงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง ร่างกายของนกเปล่งแสงสีขาว และทันใดนั้ นมันก็กลายเป็นงูสีขาว ขนาดเล็กทันที “เจี่ยวเจียว!” ฮัวเหนียงตกใจ เธอรีบปิดหน้าต่างและกอดงูน้อยตัวนั้ นเอาไว้อย่าง รวดเร็ว “ฮิ ๆ ศิษย์พี่ ไม่ต้องห่วง นี่คือร่างจําแลงของฉัน” งูน้อยเลื้อยขึ้นไปอยู่บนไหล่ของฮัวเหนียงอย่างคล่องแคล่วและยิ้ ม ออกมา “เจี่ยวเจียว เจ้าสร้างปัญหาเข้าแล้ว!
