“วันละครั ้ งนี่น้อยแล้วเหรอ!” ฮัวเหนียงตกใจมาก “นี่นับว่าไม่ดีนัก มันจะทําให้ร่างกายของเจ้า บาดเจ็บจนเกินไป!” “ฮิ ๆ ศิษย์พี่ ไม่หรอกน่า…” ไป๋เจี่ยวเจียวถูแก้มของฮัวเหนียง “มันมีความสุขจริง ๆ นะ งั ้ นแค่ เดือนละครั ้ งก็ได้….. ครั้ งอื่น ๆ … ผู้อื่นจะใช้ปาก…..” “……” ฮัวเหนียงมีความคิดขึ ้นมาว่าจะขว้างงูขาวตัวน้อยออกไป “โอ้ ศิษย์พี่ นี่มันศตวรรษที่ 21 แล้ว พวกเราต้องทําตัวเป็นจิต วิญญาณที่ข้ามกาลเวลาสิ” ไป๋เจี่ยวเจียวรีบพูดออกมา “ลืมมันไปซะ นี่เป็นเรื่องในห้องหอของเจ้าและฝ่าเซียง ศิษย์พี่ไม่ สะดวกใจที่จะถามเรื่องที่เจ้าไม่สะดวกใจจะพูดเช่นกัน” “ฮิ ๆ ศิษย์พี่เองก็หลีกเลี่ยงมันไม่ได้หรอก ถ้าฉินเฉามาพาตัวศิษย์ พี่ไปเมื่อไหร่ ศิษย์พี่เองก็ต้องทํางานหนักเหมือนกันนั่ นแหละ” ไป๋เจี่ยวเจียวกล่าวว่า “ข้างกายของฉินเฉามีสาวงามอยู่นับไม่ถ้วน ศิษย์พี่ควรเรียนรู้เรื่องนี้เอาไว้ให้มาก แล้วใช้ร่างกายของศิษย์พี่คว้า หัวใจของฉินเฉาเอาไว้” “เจ้า เจ้าพูดว่าอะไรนะ!” ใบหน้าของฮัวเหนียงร้อนแล้วร้อนอีก ทันใดนั้ นเธอก็เข้าใจทุก อย่าง เธอมองงูน้อยตาโตแล้วเอ่ยถาม “เมื่อกี้เจ้าพูดอะไร เจ้าพูดมาอีกครั้ งซิ!” “ศิษย์พี่กังวลเกินไปแล้ว” งูขาวตัวน้อยกล่าวพร้อมรอยยิ้ ม “ฉันบอกว่าศิษย์พี่ต้องใช้ร่างกาย …..” “ไม่ใช่เรื่องนี้!” ฮัวเหนียงรีบกล่าวขัด “ประโยคก่อนหน้านี้ต่างหาก! เจ้าบอกว่าฉิน เฉาจะมาพาตัวข้าไปเหรอ?” “ใช่!”
