่าวก่อนที่จะยื่นกระบี่สีขาวเล่มหนึ่งให้ชิวเฟิงหลาน“นี่ นี่ไม่ใช่กระบี่ของเจ้าเหรอ”ชิวเฟิงหลานมองฉินเฉาด้วยความประหลาดใจ“กระบี่เล่มนี้มีชื่อว่ากระบี่ปทุมพิสุทธิ์ วางใจเถอะ ฉันยังมีอีก นายควรใช้มันไปก่อน”ฉินเฉายิ้มให้อย่างใจกว้างเมื่อศัตรูดาหน้ากันเข้ามา ชิวเฟิงหลานก็ไม่ลังเลอีกต่อไป หลังจากที่เขามองฉินเฉาด้วยความขอบคุณแล้วก็รับกระบี่เอาไว้เมื่อเขาจับกระบี่สีขาวเล่มนี้ก็พลันรู้สึกถึงพลังอันอบอุ่นที่แผ่เข้ามาสู่มือของเขาและมีพลังหนึ่งที่ส่งเข้ามาสู่ภายในร่างกาย“เพลงกระบี่ราชสีห์ทองคำ!”เขาหยิบกระบี่ขึ้นมากวัดแกว่งทันทีจากนั้นสิงโตสีทองตัวหนึ่งที่มีความยาวถึงเจ็ดเมตร ได้กระโจนออกไปโจมตีชายชุดดำสองคนให้กระเด็นออกไป“กระบี่เล่มนี้…..”ชิวเฟิงหลานมองกระบี่ด้วยความแปลกใจ ศิษย์คนอื่น ๆ ในสำนักเซียนทองคำเองก็มองด้วยความตะลึงหวางเหล่ยจับจ้องกระบี่เล่มนั้นด้วยแววตาละโมบ“ฉินเจินหริน เจ้ายื่นกระบี่ของเจ้าให้ผู้อื่นง่าย ๆ ได้ยังไง!”หลี่เหว่ยหลงผู้ซื่อสัตย์กล่าวอย่างตรงไปตรงมา“กระบี่ก็เป็นดั่งของขวัญของวีรบุรุษ ไม่มีอะไรเสียหายเลย”ฉินเฉากล่าว ก่อนจะหันไปยื่นกระบี่ปทุมพิสุทธิ์ให้เหว่ยหลง “มาเถอะ นายเองก็มารับไปด้วย”เมื่อหลี่เหว่ยหลงรับกระบี่ปทุมพิสุทธิ์มา ร่างทั้งร่างก็พลันตะลึงไปนี่ นี่มันกระบี่ชนิดใด ชายคนนี้ส่งมันมาเหมือนมันไร้ค่าได้ยังไง!ฉินเฉาเข้าใจดีว่าทำไมหลี่เหว่ยหลงถึงตกใจกระบี่หยินหยางราชันย
