ภูเขาลูกนี้ก็ไร้ค่าเหมือนกับฉินสือเอ้อ กระบี่เล่มนั้นบังคับให้จางยู่หมิ่น เจ้าสำนักหลงโหยวต้องล่าถอยออกไปและทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ถึงแม้ว่าความสำเร็จนี้จะเป็นเรื่องน่าทึ่ง แต่ไป๋เย่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจท้ายที่สุดแล้วมันเป็นเพราะเจ้าสำนักได้ต่อสู้อย่างยอดเยี่ยม แล้วทำให้พลังของจางยู่หมิ่นอ่อนแอลง จนถูกฉินสือเอ้อทำให้เขาบาดเจ็บได้พูดได้เพียงแค่ว่าฉินสือเอ้อคว้าโอกาสเอาไว้ได้แม่นยำมาก“ฉินเจินเหริน ขอบคุณมากที่เจ้ายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ…..”เมื่อไป๋เจิ้งเห็นว่าศิษย์ตัวเล็กยังปลอดภัยเขาก็โล่งใจ และรู้สึกซาบซึ้งต่อฉินเฉา“เจ้าสำนักไป๋สุภาพเกินไปแล้ว นี่เป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”ฉินเฉาประสานมือกันที่หน้าอกทุกคนได้ละเลยความเป็นจริงไปนั่นคือเรื่องที่จางยู่หมิ่นที่หมดหวังผู้นี้ปะทะฝ่ามือใส่หน้าอกของฉินสือเอ้อแต่ฉินสือเอ้อกลับไม่เป็นอะไร แม้แต่สีหน้าของเขาก็ไม่เปลี่ยนเมื่อสถานการณ์เมื่อสักครู่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน จึงไม่มีใครใส่ใจเรื่องนี้แม้แต่จางยู่หมิ่นยังสงสัยว่าเขาไม่ได้โจมตีอีกฝ่ายไม่อย่างนั้นหากโดนฝ่ามือหลงโหยวเข้าไป อีกฝ่ายจะยังยืนอย่างปลอดภัยได้ยังไง“เจ้าสำนักจาง คราวนี้พวกเราคงจะเสมอกันแล้ว”ไป๋เจิ้งไม่ต้องการยั่วโมโหให้ศัตรูเข้ามาถึงสำนัก เขาประสานมือเอาไว้ที่อก ต่อต้านเลือดที่ตีขึ้นมาบนร่างกายแล้วพูดออกมาฝ่ามือหลงโหยวช่างสมกับที่เลื่องลือฝ่ามือที่เขาโดนเข้าไปนั้นให้ความรู้สึกราวก
