ใหญ่ที่พุ่งเข้าไปยังบริเวณพื้นหิมะแห่งนี้ ในมือของเขาเปล่งแสงสีดำออกมาและพุ่งเข้าไปปะทะกับไป๋เจิ้ง“เจ้าสำนักจางใจร้อนเกินไปแล้ว”กระบี่เล่มยาวของไป๋เจิ้งถูกชักออกมาจากฝัก จากนั้นมีสิงโตตัวหนึ่งพุ่งขึ้นไปกลางอากาศและกระโจนเข้าไปหาจางยู่หมิ่นแต่ร่างของจางยู่หมิ่นนั้นราวกับกะพริบได้ เขาหลบหลีกสิงโตสีทองที่เข้ามาจากบนฟ้าได้อย่างคล่องแคล่ววิชาฝ่ามือหลงโหยวที่ใช้ร่วมกันกับพลังอันน่าสะพรึงกลัวของวิชาย่างก้าวหลงโหยวนั้น เป็นสิ่งที่ทำให้จางยู่หมิ่นมีชื่อเสียงเลื่องลือ“ท่านพี่ ระวังด้านหลัง!”ไป๋เย่ที่มองจากด้านข้างนั้นเห็นอย่างชัดเจน เธอพบว่าร่างเล็ก ๆของจางยู่หมิ่นปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังไป๋เจิ้ง ฝ่ามือของเขาพุ่งเข้าไปยังเอวของท่านพี่ของเธอชิ้ง!ไป๋เจิ้งไม่หันกลับไป เขาใช้หลังมือวาดกระบี่ไปหยุดฝ่ามือของจางยู่หมิ่นเอาไว้ในขณะเดียวกันลูกเตะของเขาก็บังคับให้จางยู่หมิ่นล่าถอยออกไป“ดี ดี ฝีมือของเจ้าสำนักไป๋เป็นของจริง สมแล้วที่เป็นถึงเจ้าสำนัก”จางยู่หมิ่นที่ถูกบังคับให้ล่าถอยออกไปไม่วิตกกังวลแต่อย่างใดตรงกันข้าม เขากลับแย้มรอยยิ้มแปลกประหลาดออกมาแทน “แต่น่าเสียดาย หากเทียบกับไป๋ฮั่วผู้นั้นก็ยังนับว่าห่างชั้นกันอีกไกล!”เมื่อพูดดังนั้นเขาก็คำรามออกมาทันที เสียงนี้คล้ายคลึงกับเสียงมังกรคำรามที่ดังก้องกังวานไปทั่วภูเขาหิมะร่างกายของเขากักเก็บลมหายใจอันทรงพลัง ผมของเขาตั้งตรงดูน่าสะพรึงกลัวมาก“กายทองคำ
