ยวของอีกฝ่ายมังกรขนาดใหญ่สีน˺าเงินดำลงไปคำรามอยู่บนพื้นหิมะด้านล่างพื้นหิมะระเบิดออกเป็นหลุมลึกรูปมังกรทันที จางยู่หมิ่นที่ยืนอยู่ในหลุมยิ้มเยาะเย้ยบนมุมปาก“เจ้าสำนักไป๋ ไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าการต่อสู้ระหว่างท่านกับข้าจะมีผู้อื่นเข้ามาแทรกแซงได้ สำนักเซียนทองคำของท่านใช้ไม่ได้จริง ๆ”“เฟิงหลาน ถอยกลับไป!”ในเมื่อคราวนี้มีความเกี่ยวพันถึงศักดิ์ศรีของสำนักเซียนทองคำ ไป๋เจิ้งจึงขมวดคิ้วและตะโกนบอกให้ศิษย์สามของตนถอยไป“ท่านอาจารย์…..”ชิวเฟิงหลานทำท่าจะเคลื่อนไหว เห็นได้ชัดว่าท่านอาจารย์ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนแคระผู้นี้“เป็นอะไรไป เจ้าเองก็ดูถูกอาจารย์งั้นเหรอ?”ไป๋เจิ้งกลอกตามอง“ศิษย์ไม่กล้า!”ชิวเฟิงหลานไม่มีทางเลือก เธอจึงเก็บกระบี่ของเธอกลับไปอย่างเงียบ ๆ“เจ้าสำนักจาง เชิญท่านเข้ามาอีกครั้ง”ไป๋เจิ้งตวัดกระบี่ของตนก่อนจะกวักมือเรียกจางยู่หมิ่น“เช่นนั้นเรื่องก็คงไม่ต่างกัน”จางยู่หมิ่นยิ้มออกมา ใบหน้าของเขาดูแปลกประหลาด “ไป๋เจิ้ง จงตายอย่างทุกข์ทรมานซะ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”เขากระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้า และเปลี่ยนร่างเป็นมังกรสีน˺าเงินดำในอากาศกรงเล็บทั้งสี่ข้างของมังกรนั้นดูน่ากลัวมากและกรงเล็บข้างก็ขยายออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีไป๋เจิ้งที่อยู่ด้านล่าง“ฝูงราชสีห์เริงระบำ!”คราวนี้ไป๋เจิ้งใช้กระบี่เป็นอาวุธและกวัดแกว่งเข้าไปทันทีเสียงคมกระบี่แหวกอากาศคำรามออกมาจากนั้นสิงโตที่มีความยาวสองเมตร
