ป๋เย่มองฉินเอ้อสือด้วยสายตาดูหมิ่นสิ่งที่ห้อยอยู่ที่เอวของฉินเฉาไม่ใช่กระบี่แต่เป็นแท่งไฟหากเป็นศิษย์พี่เป่ยถังล่ะก็ เขาจะต้องฆ่าสัตว์ประหลาดได้ด้วยตัวเอง!“โฮกกก!”ในขณะนั้นเองหิมะก็พลันตกหนักขึ้นกว่าเก่า จากนั้นเสียงคำรามที่ดังกึกก้องก็ดังอยู่ในหิมะ“มันมาแล้ว ระวังตัวเอาไว้!”ไป๋เจิ้งเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า พร้อมกับดึงดาบสีทองออกมาจากอากาศดาบเล่มนั้นเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นสิงโตสีทองในทันที มันพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าท่ามกลางเกล็ดหิมะสิงโตตัวนี้ตัวใหญ่มาก ลำตัวของมันยาวถึงหกเมตรและทรงพลังมากเมื่อเกล็ดหิมะสัมผัสกับสิงโตทองคำ ก็เกิดเป็นไอน˺าจำนวนมหาศาลร่างสีขาวร่างหนึ่งโผล่ออกมาราวกับว่ามันหวาดกลัวสิงโต มันบินเข้าไปยังเกล็ดหิมะอีกด้านทันที“เฟิงหลาน อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้!”ไป๋เจิ้งตะโกนบอก“ครับ!”ชิวเฟิงหลานวาดกระบี่ วิถีกระบี่ของเขานั้นช่างพลิ้วไหวสิงโตทองคำพุ่งจากพื้นมาขวางทางสัตว์ประหลาดตัวนั้นเอาไว้สัตว์ประหลาดตัวนั้นสูดหายใจเข้าไปจนหน้าท้องป่องขึ้นจากนั้นมันก็อ้าปากแล้วปลดปล่อยคริสทัลสีขาวใส่สิงโตเมื่อคริสทัลที่เปล่งประกายโจมตีโดนร่างกายสิงโต จากสิงโตที่แปลงกายมาจากดาบก็พลันกลายเป็นรูปสลักน˺าแข็งตูม!ในเวลานี้ไป๋เย่ก็ปรากฏตัวขึ้นที่ศีรษะของสัตว์ประหลาดตัวนั้นกระบี่ของเธอแกว่งกวัดให้ดาบสิงโตทองคำพุ่งเข้าไปกระแทกกับร่างของสัตว์ประหลาด ทันใดนั้นร่างของสัตว์ประหลาดก็ร่วงลงมากระแทกบนพื้นหิมะทันท
