ิมะตกหนักอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเช่นนี้ หากพวกเจ้าไม่เคยไปยอดเขาหมอกมาก่อนก็คงไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน”“ท่านอาจารย์ ศิษย์กระหายน˺า…..”สานุศิษย์หญิงตัวเล็กเอามือเช็ดปากแล้วพูดขึ้นมา“ศิษย์น้องหญิงดื่มน˺าก่อน”ศิษย์ที่ดูเรียบง่ายและมีเกียรติคนหนึ่งที่มีอายุประมาณสามสิบปีหยิบกระติกน˺าออกมาจากอกและยื่นให้ศิษย์น้องหญิง“ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่”ศิษย์น้องหญิงยิ้มออกมาจนดูราวกับดอกไม้บานศิษย์พี่ใหญ่แตะท้ายทอยและยิ้มออกมาอย่างโง่งม“เหว่ยหลง เจ้าไม่ควรทำเช่นนั้นกับหย่าเอ๋อ”ดูเหมือนว่าชายผู้ไว้เคราจะเป็นท่านอาจารย์ของพวกเขา เขาสัมผัสหนวดและตำหนิว่า “ผู้ฝึกตนจะต้องดูดซับลมปราณแห่งโลกจึงจะอยู่ในเส้นทางธรรมะ หากเจ้าอดทนต่อความหิวและกระหายไม่ได้เช่นนี้ แล้วเจ้าจะยึดมั่นในเส้นทางแห่งการฝึกตนอยู่ได้ยังไง”“ข้ารับคำสั่งสอนของท่านอาจารย์…..”ศิษย์พี่ใหญ่ยอมรับความผิดอย่างรวดเร็ว“หย่าเอ๋อยังเด็กนัก”น้องสาวของชายผู้ไว้เครารีบเอ่ยแนะนำว่า “พื้นฐานการฝึกตนของนางยังไม่เพียงพอ แน่นอนว่าจึงยังยากที่จะอดกลั้นต่อความกระหายน˺า”“ท่านอาจารย์ ผู้อื่นกระหายน˺ามาก… และอดกลั้นมาเป็นเวลานานมากแล้ว…..”ศิษย์น้องหญิงเช็ดน˺าที่ไหลตรงมุมปากและส่งกระติกน˺าคืนให้กับศิษย์พี่ใหญ่ “ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่”“เฮ้อ ไม่รู้ว่าเจ้าจะก้าวหน้าไปได้อย่างไร แล้วเมื่อไหร่สำนักเซียนทองคำจะผงาดขึ้นมากัน”ชายผู้ไว้เคราอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว“ท่านพี่ ท่านมัวแต่เฝ้า
