คิดถึงการฟื้นฟูสำนักอยู่ตลอดเวลา ข้ากลัวว่าวันหนึ่งพื้นฐานการฝึกตนของท่านจะก้าวหน้าไปได้ยาก”น้องสาวของเขาอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา“เป็นเรื่องอันสมควรแล้ว”ชายผู้ไว้เคราจ้องมองน้องสาวของตนอย่างช่วยไม่ได้ “เจ้าไม่รู้ความยากลำบากนี้ ในฐานะที่อาจารย์เป็นเจ้าสำนักเซียนทองคำ ตั้งแต่ที่ได้รับสืบทอดมานั้นข้าก็ต้องใช้สมองคิดหาวิธีการพัฒนาสำนักทุกวันข้าหวังที่จะได้เห็นพวกเจ้าทุกคนประสบความสำเร็จ เฟิงหลาน เจ้าคือศิษย์พี่สามแต่พรสวรรค์ของเจ้านั้นนับว่ามีมากที่สุด อาจารย์หวังที่จะเห็นเจ้าก้าวหน้าต่อไปให้มากขึ้น เกรงว่าการฟื้นคืนสำนักจะไม่เพียงพอสำหรับอาจารย์แล้ว แต่มันมีไว้เพื่อเจ้า เหว่ยหลง เจ้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่ถึงแม้ว่าเจ้าจะเกือบมีพรสวรรค์ แต่เจ้าก็มีหน้าที่ในการสั่งสอนศิษย์น้องหญิงของเจ้า”“ข้าเข้าใจแล้วท่านอาจารย์”“ท่านอาจารย์โปรดวางใจ”ศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่สามกล่าวออกมาพร้อมกัน“ท่านอาจารย์ ท่านไม่กลัวงั้นเหรอ”ชายร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างศิษย์พี่ใหญ่เอ่ยปากพูดออกมา “ไม่ใช่ว่ายอดเขาหมอกเป็นสำนักที่กว้างมากหรือไง ทำไมท่านอาจารย์…”“หยุดพูดเสีย”ชายผู้ไว้เครามองไปยังชายร่างเล็กอย่างดุดัน แล้วกล่าวตำหนิออกมา “หวางเหล่ย เจ้าเป็นศิษย์คนรองและมีหน้าที่ในการสั่งสอนให้แก่ศิษย์น้องหญิง อาจารย์ไม่ต้องการได้ยินคำพูดแบบนี้ออกมาจากปากของเจ้าอีก”“ทราบแล้วท่านอาจารย์ เป็นความผิดของศิษย์เอง”ชายร่างเล็กโค้งคำนับและไม่
