งสำนักเซียนทองคำกำลังเป็นกังวลกับอนาคตของสำนัก และเมื่อสองศิษย์ตัวน้อยทะเลาะกันอยู่ด้านหลัง เขาจึงอดไม่ได้ที่กล่าวตำหนิ“นี่…”ศิษย์ทั้งสองคนก้มหน้าลงและไม่กล้าพูดอะไรออกมา“โอ้ ท่านอาจารย์ ดูเหมือนตรงนั้นจะมีคนอยู่”ศิษย์พี่ใหญ่หลี่เหว่ยหลงกล่าวอย่างอึกอัก เขาสัมผัสท้ายทอยและมองไปรอบ ๆ สักครู่หนึ่งทันใดนั้นเขาก็ชี้ไปยังจุดที่หิมะทับถมอยู่ไกล ๆ และพูดออกมา“หืม?”ไป๋เจิ้งหยุดฝีเท้าแล้วหันไปมอง “มีเพียงคนเดียวงั้นเหรอ?”เขาเพ่งมองไปยังระยะทางไกล ๆ นั้นและพบว่ามีชายที่สวมเสื้อคลุมสีดำ ถือกระบี่เล่มยาว ค่อย ๆ ก้าวเดินมาทางนี้“เขาเป็นผู้ฝึกตนพเนจรหรือเปล่า?”เมื่อเห็นการแต่งตัวของอีกฝ่ายก็คาดเดาได้ว่าเป็นผู้ฝึกตน“ท่านอาจารย์อยากพูดคุยกับเขาเหรอ?”หลี่เหว่ยหลงเอ่ยถาม“ปล่อยเขาไปเถอะ พวกเราก็ไปตามทางของพวกเรา พวกเราจะพลาดเวลาที่ได้รับเชิญเอาไว้ไม่ได้”ศิษย์น้องไป๋เย่กล่าวออกมา“ไม่ได้”ไป๋เจิ้งโบกมือ “คนเป็นผู้ฝึกคนจะทำตัวไร้ความสุภาพได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้นพวกเจ้ายังเห็นว่าคนผู้นั้นเข้ามาหาเรา เราต้องถามเขาว่าต้องการอะไร”“ใช่ บางทีเขาอาจจะต้องการความช่วยเหลือจากพวกเราก็ได้”หลี่เหว่ยหลงเป็นคนมั่นคง เขาไม่ขัดความคิดเห็นของท่านอาจารย์สิ่งที่ไป๋เจิ้งชอบมากที่สุดก็คือนิสัยนี้ของหลี่เหว่ยหลง แต่น่าเสียดายที่พรสวรรค์ในการฝึกตนของเขายังขาดไป เมื่อคิดเช่นนี้ความสุขของเขาก็ลดลงไปและทอดถอนหายใจออกมาชายที่กำลังพ
