้าเห็นเจ้าถือกระบี่ ไม่ทราบว่าเจ้ากำลังเรียนรู้วิชาในเส้นทางใด?”ถึงแม้ว่าไป๋เจิ้งจะมีท่าทีเป็นมิตร แต่เขาก็ยังคงระมัดระวังตัวอยู่เขาตบแขนฉินเฉาและถามอย่างไม่เจตนา“นี่คือกระบี่ฝึกตน”ฉินเฉารีบกล่าวว่า “การฝึกฝนวิชากระบี่นั้นนับว่าเป็นกฎหลัก ฉันไม่สะดวกใจที่จะเปิดเผยจริง ๆ …”“ไม่เป็นไร ข้าเพียงอยากรู้เท่านั้น”“โอ้ วิชาของฉันไม่มีอะไรให้น่ากล่าวถึงเลย ท่านอาจารย์ของฉันเป็นถึงมือกระบี่ที่เฉลียวฉลาด แต่น่าเสียดายที่สติปัญญาของฉันนับว่าโง่งมจึงเรียนรู้ไปได้น้อยกว่าสามสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น น่าละอายต่อท่านอาจารย์จริง ๆ”“ฉินเจินเหรินถ่อมตัวเกินไปแล้ว”ไป๋เจิ้งยิ้มออกมา ที่จริงแล้วตอนที่เขาตบแขนของฉินสือเอ้อเมื่อครู่นี้ เขาก็รู้แล้วว่าพื้นฐานการฝึกตนของฉินสือเอ้อนั้นอยู่ในขั้นความสามารถเทวะ เมื่อเขาคำนวณพื้นฐานการฝึกตนและช่วงอายุของอีกฝ่ายแล้วไม่นับว่าต˹าต้อยเกินไป
