ฉินเฉายืนอยู่ข้างแผ่นศิลาจารึกในนิกายหลัวซา และมองไปยังคนในนิกายที่อยู่ด้านหน้า“คิดว่าทุกคนคงจะรู้กันแล้ว เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาพวกเราโดนนิกายเหยียนลั่ววางแผนสกปรกเล่นงาน”ฉินเฉากำหมัดแน่นและข่มความโกรธ “นิกายเหยียนลั่วตัวน้อย ๆที่ไม่ต่างอะไรไปจากมดปลวกกลับบังอาจมายั่วโมโหนิกายหลัวซาของฉัน พวกนายบอกทีว่าเราควรจะทำยังไงกับพวกมัน”“ฆ่าพวกมัน!”“ล้างบางทั้งตระกูล!”“เอาครอบครัวมัน! ระเบิดดอกเบญจมาศ (รูก้น) ของพวกมัน!”ทุกคนต่างตกใจกับคำประกาศกร้าวคำสุดท้ายฉินเฉายิ่งมองฝาตั่วด้วยความตะลึง“ฝาตั่ว เธอ เธอไปเรียนคำนี้มาจากไหน?”“เอ๋?”ฝาตั่วกะพริบตาด้วยความไร้เดียงสา “พี่สาวฟ่านฟ่านสอนฝาตั่วมา… พี่สาวบอกว่าคราวหลังถ้ามีใครมายั่วยุก็ให้ฝาตั่วด่าเขาแบบนี้…จะว่าไปแล้ว นายท่าน ดอกเบญจมาศ (รูก้น) คืออะไรเหรอ…..”เส้นเลือดสีน˺าเงินของฉินเฉาแทบจะโผล่ออกมาข้างนอก“หลี่ฟ่านฟ่าน! ออกมาหาบิดาเดี๋ยวนี้!”ฉินเฉาตวาดลั่น“นั่น… หลี่ฟ่านฟ่านออกไปซื้อของตอนเช้าค่ะ…..”โม่หลิงกล่าวอย่างอึกอัก“แม่ง รอให้เธอกลับมาก่อน ฉันกับเธอไม่จบเรื่องนี้กันง่าย ๆ แน่!”“นายท่านจะเอาดอกเบญจมาศ (รูก้น) ของเธอเหรอ?”ฝาตั่วกะพริบตา“ฝาตั่ว!”ฉินเฉาบอกฝาตั่วอย่างเหงื่อตกว่า “คราวหลังเธอไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่กับหลี่ฟ่านฟ่านอีก เดี๋ยวเธอจะได้รับสิ่งแย่ ๆ มาจากหลี่ฟ่านฟ่าน!”“ไม่ใช่ค่ะท่าน…”ฝาตั่วส่ายหน้าและกล่าวแย้งให้หลี่ฟ่านฟ่าน “พี่สาวฟ่าน
