นครั้งแรกเลยที่มีคนเป็นมาคุยกับพวกเรา!”“เจ้าโง่ แกมันไม่ใช่ผี!”ดวงวิญญาณต่างมองไปที่ฉินเฉาและถกเถียงกันไม่หยุด“อย่าทะเลาะกันน่า…..”วิญญาณเหล่านี้ต่างถกเถียงเรื่องฉินเฉากันใหญ่โตน่าเสียดายที่วิญญาณเหล่านี้ไม่สนใจเขา และส่งเสียงดังโวยวายกันต่อไป“โอม!”ฉินเฉายกมือข้างขวาขึ้นมาวาดสัญลักษณ์พุทธะแล้วตะโกนออกมาแสงสีทองจากพลังพุทธะส่องประกายออกมาจากร่างของเขาราวกับเป็นทองคำก้อนเล็ก ๆ แสงนั้นส่องสว่างไปทั่วทั้งสุสานทันที“อ๊า!”“แม่ นี่มันคืออะไร น่ากลัวจังเลย!”“พลังพุทธะ นี่คือพลังพุทธะที่เอาชนะพวกเราได้ หนีเร็ว!”เหล่าวิญญาณต่างแตกตื่น หนีไปซ่อนที่หลุมศพของตัวเองทันใดนั้นสุสานก็พลันเงียบสงบ เนื่องจากวิญญาณทุกดวงหนีไปซ่อนตัวกันหมดแล้ว“เหอะ!”ฉินเฉาสลายพลังพุทธะ “นี่คือบทเรียนเท่านั้น”เมื่อพูดจบเขาก็กระทืบเท้าลงกับพื้น “ออกมาได้แล้ว!”แรงกระทืบนี้ทำให้พื้นสั่นสะเทือนสุสานยังคงเงียบสงบ เหล่าดวงวิญญาณหวาดกลัวมากและไม่มีใครกล้าออกมา“ไม่ออกมาเหรอ ดีมาก บังคับให้ฉันเคาะประตูเองนะ”กระบี่ปทุมพิสุทธิ์ปรากฏขึ้นมาในมือของฉินเฉา เขาแทงกระบี่เข้าไปในร่างกาย“โอม!”เขาทำสัญลักษณ์พุทธะอีกครั้ง และใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าไปยังด้ามกระบี่พลังพุทธะสีทองเปล่งแสงและอาบไล้ไปทั่วกระบี่ทั้งเล่ม จากนั้นจึงแผ่ออกมาด้านนอก“โอ้ มารดา จะทำยังไงดี!”“คุณลุงผู้นี้ ให้อภัยฉันเถอะ ฉันกลัวแล้ว เมตตาฉันเถอะ!”เหล่าดวงวิญญาณพากันออกมาร้องข
