อความเมตตาจากฉินเฉาพร้อมทั้งหลบเส้นพลังสีทองที่อยู่บนพื้น“ถ้าออกมาให้เร็วกว่านี้ก็คงไม่ต้องเจ็บปวดแล้ว”ฉินเฉาดึงกระบี่ปทุมพิสุทธิ์ออกมาแล้วเก็บกลับเข้าไป“คุณลุงมองหาอะไรอยู่ล่ะ…”“ท่านวีรบุรุษ พวกเราเป็นผีที่ดี ไม่เคยทำเรื่องน่าละอายเลยสักครั้ง”“ฮือ ฉันคิดว่าพอตายแล้วทุกอย่างจะว่างเปล่าเสียอีก กลับมาโดนรังแกได้ยังไง…..”เหล่าดวงวิญญาณที่พากันร้องไห้ออกมานั่นทำให้ฉินเฉารู้สึกหงุดหงิด“หุบปาก!”เขาตวาดออกมา ทันใดนั้นดวงวิญญาณทั้งหมดก็พลันเชื่อฟัง“ฉันมาที่นี่เพราะมีเรื่องจะถามพวกนาย พวกนายควรตอบออกมาอย่างซื่อสัตย์ดีกว่า ไม่อย่างนั้นฉันจะจัดการพวกนายแน่!”“ไม่ ไม่!”ดวงวิญญาณเหล่านี้ยังไม่ละทิ้งความยึดติดบนโลก เมื่อได้ยินเช่นนั้นพวกเขาก็พลันตื่นตระหนก“ถะ ถามมาเลย พวกเราจะพูดทุกอย่าง”“ดีมาก”ฉินเฉาพึงพอใจกับปฏิกิริยาของพวกเขามาก นโยบายนี้ใช้งานได้ดีจริง ๆ“ช่วงนี้พวกนายเห็นคนแปลกหน้าปรากฏตัวบ้างมั้ย เป็นคนที่มีวิชาที่สามารถควบคุมพวกนายได้”“นี่ ไม่รู้สิ ผู้เฒ่าหวังเห็นใครบ้างหรือเปล่า?”“ไม่เลย… ฉันออกมาข้างนอกทุกคืนแต่ก็ไม่เจอคนแปลกหน้า”“คนแปลกหน้าเหรอ คนแปลกหน้าคนเดียวที่ฉันเห็นก็คือท่านวีรบุรุษ”เหล่าดวงวิญญาณต่างบอกว่าพวกเขาไม่เห็น“หนู หนูเคยเห็น…”เด็กผู้หญิงที่ฉินเฉาถามไปก่อนหน้านั้นเปิดปากพูดออกมาอย่างเหนียมอาย “หนู วันหนึ่งหนูออกไปเล่นซนข้างนอกตอนกลางวัน…..”“เสี่ยวฮัว เธอไม่กลัวตายหรือไง! พ
