ลังหยางในตอนกลางวันเข้มข้นมาก เธอออกไปก็เท่ากับรนหาที่ตาย!”ผีตนหนึ่งตะโกนออกมา“วันนั้นเป็นวันที่มีเมฆครึ้ม…”เสี่ยวฮัวจับเสื้อผ้าของเธอแน่น แล้วกล่าวด้วยความเขินอายว่า“หนูไม่อยากอยู่ข้างล่าง… หนูเลยออกมา….. อืม พอหนูออกมา หนูก็เห็นคนแปลกหน้าสองคน หนูไม่รู้ว่าพวกเขาทำอะไรกันอยู่ แต่พวกเขาทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ในสุสาน… หนูเห็นว่าพวกเขาทำอะไรบางอย่างกับสุสานของแม่นางเจิน… จากนั้นเมฆก็ถูกลมพัดลอยออกไป หนูก็เลยกลับเข้ามา”“สวรรค์ แม่นางเจิน!”“ผู้หญิงตนนั้น…..”ผีทุกตนมีสีหน้าที่ไม่ปกติ“เกิดอะไรขึ้นกับแม่นางเจิน?”ฉินเฉาเอ่ยถาม“ท่านวีรบุรุษ… ไม่รู้เหรอ…”ผีตนหนึ่งรีบพูดออกมาว่า “ถึงแม้ว่าผีอย่างพวกเราจะมีช่วงเวลาตายที่ต่างกัน แต่ทุกตนก็ยังรักษาความเป็นผู้อาวุโสและผู้น้อยเอาไว้พวกเราจึงอยู่ร่วมสังคมกันอย่างกลมกลืนและสงบสุข มีชีวิตที่ดี แต่จู่ ๆวันหนึ่งแม่นางเจินที่มีชีวิตอยู่มานานที่สุดก็ทำให้ผีทุกตนเปลี่ยนแปลงไป ก่อนหน้านั้นถึงแม้ว่าเธอจะมีความคับข้องใจอยู่มากมาย แต่เธอก็อ่อนโยนกับผีทุกตน แต่มาตอนนี้เธอกลายเป็นวิญญาณร้ายไปแล้วพวกเราต้องซ่อนตัวทุกครั้งที่เธอปรากฏตัว”“เธอปรากฏตัวทุกวันเลยเหรอ?”ฉินเฉาคิดว่าแม่นางเจินตนนี้ฝ่าฝืนกฎไปแล้ว“ทุก ๆ เที่ยงคืนเธอจะปรากฏตัวออกมาร้องไห้ ถึงท่านวีรบุรุษจะเห็นว่าที่นี่ดูวุ่นวาย แต่ความจริงแล้วได้มีผู้มีวิชามาวางค่ายกลฮวงจุ้ยเอาไว้ ค่ายกลนี้ทำให้ผีอย่างพวกเราต
