่ยวเฮย ไปเลย” ฉินเฉาชี้นิ้ วไปที่คราบเลือด เสี่ยวเฮยเองก็แสนรู้มาก มันวิ่ งเข้าไป ดมกลิ่ นยังบริเวณนั ้ นก่อนที่จะวิ่ งเข้าไปในป่า “คนอื่นอยู่ที่นี่ก่อน เสี่ยวไป๋ก็อย่าไปไหนล่ะ ฉันกลัวว่าศัตรูจะคิด ล่อเสือออกจากป่า ฉันกับเสี่ยวเฮยจะรีบไปรีบกลับ” หลังจากที่ฉินเฉาสั่ งการ เขาก็รีบตามเสี่ยวเฮยเข้าไปในป่าด้วย ความรวดเร็ว เสี่ยวเฮยวิ่ งเร็วมากจนดูเหมือนกับสายฟ้าสีดํา มันวิ่ งวนไปยังต้นไม้ ด้านหน้าเรื่อย ๆ อย่างไม่ลังเล ฉินเฉาเองก็ไม่ช้าเลย เขาไล่ตามหลังเสี่ยวเฮยมาติด ๆ และรวดเร็ว จนเสื้อคลุมกันลมสีดําเกิดเสียงปะทะกับลม นิกายเหยียนลั่ วถูกเขาตอบโต้มาหลายครั้ งแต่กลับยังไม่รู้ซึ้ งถึง บทเรียน สงสัยเขาคงจะยังอัดมันไม่มากพอ! คราวนี้ถ้าเจอพวกมันล่ะก็ เขาจะฆ่าล้างมันทั้ งตระกูล! ฉินเฉาคิดอย่างมาดมั่ นในระหว่างที่ไล่ตามหลังเสี่ยวเฮยต่อไปเรื่อย ๆ ในไม่ช้าพวกเขาก็ออกมาจากป่าและมาถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง หมู่บ้านนี้ชื่อว่าหมู่บ้านหลินหู ซึ่งตั ้ งชื่อนี้ตามทะเลสาบ ผู้คนในหมู่บ้านต่างใช้ชีวิตกันอย่างเรียบง่าย นอกจากนี้หมู่บ้านนี้ ยังตั ้ งอยู่ห่างไกลจากตัวเมือง ทําให้แทบจะไม่มีควันปรากฏ บางครั ้ งพวกโม่หลิงก็ชอบมาเดินเล่นที่หมู่บ้านแห่งนี้ และเหล่า ชาวบ้านยังมีน�าใจหาอาหารมาให้พวกเขากิน เป็นครั้ งแรกที่ฉินเฉามาเหยียบที่นี่ ช่วงเวลานี้ในหมู่บ้านก็ไม่ได้แตกต่างกันมาก ในฤดูใบไม้ร่วงเป็นฤดู แห่งการ
