จะโน้มน้าว แต่เสี่ยวไป๋เข้าใจความคิดและนิสัย ของฉินเฉาเธอจึงยื่นมือออกมาและกล่าวว่า “พี่สาวโม่หลิง ทําตามที่ท่านประมุขต้องการเถอะ” สถานะของเสี่ยวไป๋ในใจของทุกคนนั้ นอยู่สูงมาก ไม่อย่างนั้ นเธอ คงจะไม่ได้ชื่อว่าแม่บ้านไป๋ ดูเหมือนว่าคําพูดของเธอจะมีผลมากกว่าฉินเฉา โม่หลิงก้มหน้า “เอาล่ะ จะเป็นการดีกว่าถ้าทําตามที่ท่านประมุข ต้องการ” “ถ้าเธอไม่ขึ้นอยู่กับฉันคงจะไม่ดีแน่” ฉินเฉากล่าวพร้อมรอยยิ้ ม “ใครให้ฉันมาเป็นประมุขนิกายล่ะ” “นายท่านฉินควรจะจัดการเรื่องนิกายเหยียนลั่ วโดยเร็ว” เสี่ยวไป๋กล่าวเตือนว่า “ฉันกลัวว่าหากยืดเยื้อออกไปจะทําให้เกิด ปัญหามากมายตามมา” “อืม ไม่มีปัญหา” ฉินเฉายื่นมือออกมาและเริ่ มเรียกใช้วิชาอัญเชิญ “วิชาอัญเชิญเก้าเร้นลับ สุนัขปีศาจ!” อาคมปรากฏออกมาทันที จากนั ้ นลูกสุนัขสีดําก็กระโดดออกมา จากอาคมนั ้ น เมื่อมันเห็นเจ้านายก็รีบวิ่ งเข้าไปเลียรองเท้าของฉินเฉา “สหายตัวนี้ ช่างประจบจริง ๆ” ฉินเฉาเตะมันเบา ๆ “ครั ้ งสุดท้ายที่แกขายฉันให้ซูจี ฉันยังไม่ได้คิด บัญชีเลยนะ” เสี่ยวเฮยเห่าออกมาสองครั้ งเพื่อบอกว่ามันไม่ได้ตั้ งใจ “โอเค ครั้ งนี้ฉันจะให้โอกาสแกอีกครั้ ง ให้แกได้ทํางานไถ่โทษ” เขาหันหน้าไปถามหลี่ฟ่านฟ่าน “สหายหลี่ฟ่านฟ่าน พอจะมีอะไรสักอย่างของมู่หว่านชิวให้เสี่ยว เฮยของฉันได้ดมกลิ่ นมั ้ ย” “นี่คือเลือดของเธอ” หลี่ฟ่านฟ่านชี้ไปที่คราบเลือดที่อยู่ใต้เท้า “เสี
