ล่าวด้วยความหวาดกลัวว่า “ท่านประมุข โปรดพิจารณาด้วย! ท่านประมุขเป็นผู้ก่อตั้ งนิกาย เป็นผู้ตีแผ่นเหล็กอัน ใหญ่โตย่อมต้องมีส่วนร่วมอย่างยิ่ งใหญ่อยู่แล้ว พวกเราเป็นผู้น้อยต้อง พยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อรักษานิกายเอาไว้ จะกล้าไม่พอใจได้ยังไง!” “ดูสิ ทําเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ ฉันแค่ล้อเล่นเท่านั้ น” ฉินเฉารีบช่วยประคองโม่หลิงให้ลุกขึ ้ น “กลัวอะไรล่ะ ฉันจะกินเธอ หรือไง?” “ท่านประมุขโปรดอย่าเล่นแบบนี้…” หวังเฉิงยืนขึ ้ นแล้วกล่าวว่า “ตอนนี้หัวใจของผมแทบจะหลุด ออกมาอยู่แล้ว” หลายคนได้เห็นการข่มขู่ของฉินเฉาแล้ว โดนแปดสํานักโจมตียังไม่เห็นแม้แต่ฟัน และยังฆ่าพันธมิตรชิงหง จนต้องโยนหมวก ละทิ้ งชุดเกราะ หากคนที่แข็งแกร่งแบบนี้โกรธขึ้ นมา ใครจะรับไหว “ทําอย่างกับว่าฉันเป็นฆาตกรบ้าเลือดอย่างนั้ นแหละ” ฉินเฉาตบไหล่หวังเฉิง “ให้ฉันสนิทสนมกับทุกคนเอาไว้ให้มากดีมั้ ย ล่ะ!” “ท่านประมุข!” โม่หลิงรีบกล่าวแนะนํา “ท่านประมุขจะต้องมีภูมิฐานและสง่างาม ผ่าเผย ท่านจะมาอยู่ร่วมกับศิษยานุศิษย์เหล่านี้ไม่นะคะ” “นั่ นคือกฎเดิมของนิกาย ตอนนี้ฉันจะเปลี่ยนแปลงมัน” ฉินเฉากล่าวโดยไม่หันกลับไปมอง “จะกี่ปีกฎนี้ก็ยังคงจู้จี้จุกจิกอยู่ เสมอ หากจะให้พูดในฐานะของผู้นําจะต้องได้รับความเคารพจาก ลูกน้องจากหัวใจ ไม่อย่างนั้ นด้วยกฎแบบนี้ มีแต่จะทําให้หัวใจของ ลูกน้องมีแต่ความเกลียดชังเท่านั ้ น” “ท่านประมุข…..” โม่หลิงต้องการที่
