าหลอกหรอก… แต่มันเฮี้ยนมาก” ชายชราถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ทุกคืนทางทิศตะวันออกของ หมู่บ้านจะมีเสียงผีผู้หญิงร้องไห้ เสียงนั้ นเรียกได้ว่าน่าสังเวชเลย… ทํา เอาชายชราผู้นี้กลัวจนนอนไม่หลับไปครึ่งค่อนคืน เสียงนั ้ นดังมากจน คนทั ้ งหมู่บ้านต่างก็ได้ยินกันหมด” “พูดเกินจริงไปหรือเปล่า?” ฉินเฉาพิจารณาและแน่ใจว่าพวกนิกายเหยียนลั่ วจะต้องเป็นคนทํา เรื่องของเทพเจ้าหรือภูตผี เป็นเรื่องที่นิกายเหยียนลั่ วถนัดที่สุด แล้ว “แน่นอนว่าหากไม่ใช่ที่ดินที่บรรพบุรุษของเราทิ้ งเอาไว้ให้ ชาวบ้านคงพากันหนีหายไปหมดแล้ว น่ากลัวจริง ๆ … พ่อหนุ่ม ถ้าจะ อยากไปจริง ๆ ก็ไปตอนกลางวันเถอะ พ่อหนุ่มดูสิว่าพระอาทิตย์กําลัง จะตกแล้ว ฟ้าก็กําลังจะมืด พ่อหนุ่มฟังฉันเถอะ ยังไม่ต้องไปแล้วรีบ กลับบ้านดีกว่า” “ฮ่า ๆ ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่เชื่อเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว” ฉินเฉาโบกมือ “ฉันโตมาจนป่านนี้ยังไม่เคยเห็นผีผู้หญิงมาก่อน บางทีครั ้ งนี้อาจจะได้เปิดหูเปิดตาแล้ว” “พ่อหนุ่ม ทําไมถึงไม่ฟังกันเลยล่ะ!” ชายชราขมวดคิ ้ ว “ฉันเตือนแล้วนะ แม้แต่ผู้ชายมากกว่าสิบคนยัง ไม่กล้าที่จะอยู่ที่นั่ น แล้วพ่อหนุ่มอยู่คนเดียวจะไปอยู่ไหวได้ยังไง” “ฉันไม่ได้ไปคนเดียวสักหน่อย” ฉินเฉาชี้ไปที่ร่างร่างหนึ่งซึ่งอยู่ด้านล่างของเขา “มันก็จะไปกับฉัน ด้วย” เสี่ยวเฮยเห่าอยู่สองครั้ งเพื่อบอกว่ามันแข็งแกร่งมาก ในสายตาของสาวน้อยนั้ นอดที่จะหลงรักเสี่ยวเฮยไม่ได้
