ศิษยานุศิษย์ผู้มาใหม่ของนิกายหลัวซาไม่แม้แต่จะลืมตา เขาเดินเข้าไปในป่าอย่างไม่มีสติเขาไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น ไม่รู้แม้กระทั่งว่ามีคนสองคนกําลังเดินตามหลังเขาชายคนนั้นเดินไปตามเสียงขลุ่ยจนมาถึงใต้ต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดในป่าบนต้นไม้ต้นนั้นยังเหลือใบไม้สีเหลืองอยู่ไม่กี่ใบ ชายหนุ่มยืนและไม่ขยับไปไหนราวกับเสียงขลุ่ยบอกให้เขาหยุดอยู่ที่นี่“หึ ๆ ไม่คิดเลยว่าผู้มาใหม่ที่ได้รับคัดเลือกให้เข้ามาในนิกายหลัวซา จะมีจํานวนมากมายขนาดนี้”เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งไม่รู้ที่มาดังขึ้นทันใดนั้นพื้นดินก็พลันแตกออก และมีมือขาวเรียวยื่นออกมาจากด้านในผู้หญิงผิวขาวปีนออกมาจากรอยแยกบนพื้นดินที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆเธอคนนี้หน้าตาสะสวย แต่ใบหน้าซีกซ้ายของเธอมีรอยสักแปลกๆ ปรากฏอยู่“เมื่อข้าฝึกเจ้าให้กลายเป็นราชาผีดิบ คนในนิกายหลัวซาจะต้องตกใจอย่างแน่นอน หึ ๆ … นี่คือของขวัญวันเปิดสํานักที่พวกเรานิกายเหยียนลั่วจะมอบให้พวกมัน”ผู้หญิงคนนั้นกล่าวออกมา ก่อนที่เธอจะหยิบขลุ่ยออกมาจากเอวและเริ่มเป่าด้วยเสียงที่แสนมืดมนศิษยานุศิษย์หนุ่มถูกชักจูงด้วยเสียงขลุ่ย เขาค่อย ๆ เดินตามผู้หญิงคนนั้นออกไปยังป่าด้านนอก“หยุดนะ!”ในขณะนั้นเองเด็กผู้หญิงที่สวมเสื้อผ้าทันสมัยและมีหูฟังอยู่รอบคอก็ปรากฏตัวขึ้น และขวางผู้หญิงคนนั้นเอาไว้“คนของนิกายเหยียนลั่วกล้าวิ่งเข้ามาเล่นลูกไม้กับนิกายหลัวซาของพวกเรา!”เมื่อหลี่ฟ่านฟ่านเห็นเหตุการณ์ เธอก็สามาร
