ถเข้าใจได้ ไม่แปลกใจเลยที่ช่วงนี้เหล่าศิษย์ผู้มาใหม่ในนิกายหลัวซาจะหายตัวไปอย่างลึกลับที่แท้ก็ถูกคนของนิกายเหยียนลั่วแอบลักพาตัวไปดูเหมือนว่าพวกเขาจะถูกฝึกให้กลายเป็นราชาผีดิบด้วยงั้นเหรอ?“เจ้าเป็นใคร?”ผู้หญิงคนนั้นวางขลุ่ยลง ก่อนจะเลิกคิ้ว “ดูจากรูปร่างหน้าตาแล้วเจ้าคงจะไม่ใช่ผู้ฝึกตนอย่างพวกเรา ถ้าไม่เข้ามายุ่งเรื่องของผู้ฝึกตนจะดีกว่านะ”“ฮิ ๆ ฉันไม่ใช่ผู้ฝึกตนจริง ๆ นั่นแหละ”หลี่ฟ่านฟ่านยิ้มออกมา “มีคํากล่าวเอาไว้ว่า รับเงินของผู้อื่นมาก็ต้องบรรเทาหายนะให้ผู้อื่น ฉันเองก็กินข้าวกับฉินเฉา อยู่กับฉินเฉา ถ้าไม่ช่วยเขาจัดการปัญหาคงจะต้องรู้สึกผิดอยู่ในใจ และฉันเองก็ขี้เกียจเกินกว่าที่จะมาสู้กับเธอ ถ้าเธอยอมคืนคนที่ออกไปให้กลับมาล่ะก็ ฉันจะยกโทษให้เธอ”“โอ้ พูดจาใหญ่โตจังนะ”ผู้หญิงคนนั้นปิดปากและหัวเราะออกมา “ไม่ได้ยินการคุยโม้แบบนี้มานานแล้ว สมแล้วที่ว่ากันว่าสุนัขในนิกายหลัวซาเห่าเสียงดัง”“ปากจัดจริง ๆ” ธรรมชาติของหลี่ฟ่านฟ่านนั้นเป็นคนขี้เกียจอยู่แล้ว เธอไม่สนใจความน่าละอายใจใด ๆ ของอีกฝ่าย “ถ้าเป็นแบบนั้นเธอก็คงต้องตายไวขึ้นหน่อยแล้วล่ะ น้องสาว”“ข้า มู่หว่านชิวผู้นี้มีชีวิตอยู่มานานกว่าสองร้อยปี นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีคนเรียกข้าว่าน้องสาว”ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะออกมาเบา ๆ “เป็นเรื่องที่แปลกจริง ๆ”“มากกว่าสองร้อยปี…”หลี่ฟ่านฟ่านเบ้ปาก “งั้นฉันผิดเอง ฉันควรจะเรียกเธอว่าย่าทวดถึงจะถูก”“
