มาวันนี้เขากลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?“ผู้อาวุโสโม่…”หวังเฉิงถอนหายใจออกมาแล้วพูดด้วยความเกียจคร้าน “ท่านมาทําอะไรที่นี่… ช่างเถอะ วันดี ๆ แบบนี้ควรนอนขี้เกียจดีกว่า…..”“เขาโดนวิชาของนิกายเหยียนลั่วจนเป็นแบบนี้เหรอ?”โม่หลิงตกใจ“เอ่อ นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับนิกายเหยียนลั่วเลย”หลี่ฟ่านฟ่านรีบยิ้มออกมาด้วยความเขินอาย “ฉันทําเอง”เมื่อพูดจบเธอก็ยื่นนิ้วชี้ไปแตะลงบนหน้าผากของหวังเฉิงแสงสีขาวพุ่งออกมาจากปลายนิ้วชี้ของหลี่ฟ่านฟ่าน“อ๊า!”ราวกับหวังเฉิงตื่นจากความฝัน เขากระโดดลุกขึ้นยืน แล้วหันไปโค้งคํานับให้โม่หลิงซ�าแล้วซ�าเล่า“ผู้อาวุโสโม่! ผมขอโทษ ผม…”“ไม่เป็นไร ไม่ต้องใส่ใจ…..”โม่หลิงรู้ดีว่าหวังเฉิงไม่ได้ตั้งใจ เธอจึงอภัยให้กับความหยาบคายของเขา “จะว่าไปนิกายเหยียนลั่วเป็นฝ่ายทําเรื่องนี้จริง ๆ ด้วย ดูเหมือนว่าเจ้าพวกสารเลวพวกนั้นจะไม่หยุด”“ผู้อาวุโสโม่ น่ากลัวว่าเรื่องนี้จะจัดการไม่ได้ง่าย ๆ แล้ว จะดีกว่าถ้าพวกเราไปขอให้ท่านประมุขเป็นคนจัดการให้”ศิษยานุศิษย์บางคนกล่าวแนะนําขึ้นมา“คงจะเหลือเพียงแค่วิธีเดียวแล้ว ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย”โม่หลิงยักไหล่และหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมารายงานเรื่องนี้ให้ฉินเฉาฟังในไม่ช้าพื้นที่ก็พลันผันผวนไป จากนั้นฉินเฉาและเสี่ยวไป๋ก็ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนทุกคนมองไปยังหนุ่มหล่อสาวสวยตรงหน้าและแอบชื่นชมอยู่ในใจช่างเป็นคู่ที่สวรรค์สรรค์สร้างขึ้นมาบนโลก ฝ่ายชายดูสง่า ฝ่ายหญิงก็ช่าง
