กเจ็บ เขาลุกขึ้นนั่งแล้วคำรามออกมา“แกกล้าทำร้ายฉัน!”“รีบไปได้แล้ว!”บริกรไม่สนใจซูเหยา เขาเดินหันกลับเข้าไปในประตูโรงแรมซูเหยาต้องการที่จะสั่งสอนบริกรคนนี้ แต่เมื่อเข้าลุกขึ้นกลับรู้สึกเจ็บที่ขาข้างซ้ายและล้มลงไปกับพื้นน่องข้างซ้ายของเขาบาดเจ็บและไม่มีแรงซูเหยาหน้าซีด เขารู้ได้ในทันทีว่ากระดูกน่องข้างซ้ายของเขาหักเขาพยายามที่จะลุกขึ้นยืนแต่ก็ทำไม่ได้“ใครก็ได้ช่วยฉันที…..”เขาไม่มีแม้กระทั่งโทรศัพท์มือถือ จึงร้องขอความช่วยเหลือจากคนที่เดินผ่านไปผ่านมาแต่คนเหล่านั้นไม่มีใครสนใจเขา ไม่มีใครสนใจขอทานซูเหยาตะโกนอยู่ที่ข้างถนนอยู่นาน เขารู้สึกหิวและหนาวเหน็บน่องของเขาบวมกว่าต้นขาแล้วในที่สุดเขาก็หมดหวัง เขาล้มตัวลงนอนกับพื้นและรอเวลาตายเท่านั้นชีวิตจะไปมีความหมายอะไร…..“เจ้าเห็นแล้วใช่มั้ย”ชายในชุดนักบวชดึงนิ้วออกมา ซูเหยาได้กลิ่นดอกไม้อีกครั้งตอนนี้เขากลับมาอยู่ในห้องน˺าของโรงแรมแล้วน่องของเขาไม่ได้บวม และไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดแล้วเขาดีใจมากโชคดีจริง ๆ ที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น…..โชคดีที่เขาไม่ได้กลายเป็นขอทาน“เจ้าเห็นแบบนี้แล้วยังอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปหรือเปล่า?”ชายในชุดนักบวชเอ่ยถาม“ฉันไม่ต้องการ! ฉันอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสิบปีแทนที่จะเจ็บปวดแบบนั้นไปตลอดชีวิต!”ซูเหยาเลือกทางของเขาแล้ว“ดีมาก เจ้าเป็นคนฉลาด”ชายในชุดนักบวชพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “มาทำสัญญากับข้า ใช้วิญญาณของเจ้ามาแลกกับพลังและสต
