เฉาฉินเฉาสัมผัสได้ว่าเขาต้านทานต่อพลังที่กำลังพุ่งเข้ามานี้ไม่ได้ นั่นทำให้เขาต้องถอยออกไปพรึ่บ!อูมากระพือปีก โผบินขึ้นจากพื้นไปยังกลางอากาศ เขาจ้องมองฉินเฉาด้วยสายตาโกรธแค้น“มนุษย์ที่แสนโง่งม กล้ายั่วโมโหเทวทูตที่แสนยิ่งใหญ่ เจ้าจะต้องตายเท่านั้น!”เขากล่าวดังนั้น และมือทั้งสองข้างก็ปรากฏลำแสงศักดิ์สิทธิ์สีขาวออกมาเทวทูตที่อยู่ในระดับเทวทูตแห่งอำนาจ จะสามารถใช้พลังของแสงศักดิ์สิทธิ์ได้สิ่งที่เรียกว่าแสงศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นพลังที่ไม่อาจหยั่งถึงได้มนุษย์ตัวเล็ก ๆ จะไปตระหนักถึงพลังของเทวทูตได้ยังไง“แสงศักดิ์สิทธิ์สะบั้น!”อูมายกมือขึ้นไปทางฉินเฉา ทันใดนั้นไม้กางเขนสีเงินขนาดใหญ่ก็ถล่มเพดานของห้องอาหารแห่งนี้และกระแทกลงไปยังร่างของฉินเฉาตึง!ฉินเฉายกมือขึ้นมารับไม้กางเขนที่ร่วงลงมาเอาไว้ไม้กางเขนนี้ยาวสี่เมตรและมีขนาดใหญ่มาก นอกจากนี้ความเร็วที่หล่นลงมาก็นับว่าเร็วมาก แต่เมื่อเห็นว่าฉินเฉารับมันเอาไว้ได้ด้วยมือเดียว อูมาก็ประหลาดใจมือของฉินเฉาสวมใส่ถุงมือสีขาว ในขณะเมื่อเขาเงยหน้ามองไม้กางเขนก็ข่มความโกรธของตัวเองเอาไว้ไม่ได้เขายังจำได้ว่าตอนที่เขาหันไปต่อสู้กับเทวทูตในขณะที่กำลังจะจัดการกับเพลิงศักดิ์สิทธิ์ในร่างของเด็กนักเรียนอยู่นั้น ไม้กางเขนอันนี้ก็ได้คร่าชีวิตและฉวยเอาวิญญาณของเด็กนักเรียนคนนั้นไป“แกชื่ออูมาใช่มั้ย…”ฉินเฉาถือไม้กางเขนเอาไว้ แล้วเอ่ยถามเทวทูตแห่งอำนาจที่อยู่ตรงหน้า
