อย่างเย็นชา“กลุ่มมนุษย์นกของแกเริ่มทำสัญญาแบบปีศาจแล้วหรือไง”“เจ้าพูดเรื่องอะไรของเจ้า”อูมาไม่เข้าใจในสิ่งที่ฉินเฉาพูด “เจ้าจะเอาเทวทูตที่ยิ่งใหญ่ไปเปรียบเทียบกับปีศาจที่แสนอัปลักษณ์ได้ยังไง!”“หึ ๆ แกนี่หน้าไม่อายเสียจริง”ฉินเฉาเย้ยหยัน “ในความคิดของฉัน แกก็ไม่ต่างอะไรไปจากปีศาจอย่างน้อยการทำสัญญากับปีศาจก็มีเวลาถึงสิบปี แต่กับคนดี ๆ อย่างแก แค่หนึ่งเดือนแกก็ชิงวิญญาณของอีกฝ่ายไปแล้ว”“แกรู้ได้ยังไง…..”ม่านตาของอูมาหดลง“พวกเรามีสำนวนที่ว่า ถ้าไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ ก็อย่ากระทำเสียเอง เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ฝูงมนุษย์นกของแกทำเองไม่ใช่หรือไง”ในแววตาของฉินเฉาปรากฏแสงที่ดูอันตรายออกมา “ช่วงชิงวิญญาณมาเป็นพลัง แกใช้วิธีแบบนี้มันแย่ยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก”“เหอะ วิญญาณเป็นสิ่งที่ดี”อูมาไม่สนใจสิ่งใด เขาเอ่ยออกมาตามตรงว่า “สิ่งดี ๆ แบบนี้หากมอบให้มนุษย์ไปก็เสียของ ให้พวกเราใช้สิถึงจะคุ้มค่าอย่างแท้จริง”“ใช้กับลุงแกสิ! แกมีสิทธิ์อะไร!”ฉินเฉาใช้ไม้กางเขนในมือกระแทกเข้าไปยังร่างของอูมาเมื่อไม้กางเขนสัมผัสถูกร่างกายของอูมา ก็พลันเปลี่ยนเป็นแสงศักดิ์สิทธิ์สีขาวนวลและกลับเข้าไปในร่างของเขาทันที“มนุษย์ตัวน้อย เจ้าไม่อาจต้านทานผู้ส่งสารของพระเจ้าได้!”อูมากล่าวก่อนที่เขาจะโบกมือ จากนั้นไม้กางเขนก็ร่วงหล่นลงมาจากบนท้องฟ้าราวกับเม็ดฝนที่ตกลงมาทั่วห้องอาหารแห่งนี้คราวนี้ไม่เพียงแต่เขาจะฆ่าฉินเฉาเท่านั้น แต
