อาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ “พวกเธอก็มานั่งและทานด้วยกันสิ”“ได้ยังไงกัน อาหารมื้อนี้พวกเราจัดเตรียมอย่างพิถีพิถันแก่สมเด็จพระสันตะปาปา”เอลโมโบกมืออย่างรวดเร็ว “พวกเราจะร่วมนั่งทานอาหารกับท่านได้ยังไง”“ฉันเห็นแล้วว่าเธอไม่กล้ากินมัน”วิกนี่ที่เงียบไปเอ่ยขึ้นมา “เอลโม ฉันรู้ว่าเวลาของเธอมีไม่มาก เธอเป็นคนคิดอะไรรอบคอบ เรื่องนี้ฉันรู้ดี”เธอหยิบกุ้งล็อบสเตอร์ออสเตรเลียจานหนึ่งมายื่นให้เอลโม “เธอลองกินดูสิ เธอกล้าหรือเปล่าล่ะ?”“ทำไมฉันจะไม่กล้า!”เอลโมรับจานนั้นมาวางไว้ตรงหน้า ก่อนที่เธอจะหั่นเนื้อกุ้งล็อบสเตอร์ออสเตรเลียด้วยมีดและส้อมแล้วพูดว่า “วิกนี่ฉันรู้สึกเสียใจจริงๆ ที่เธอไม่ไว้ใจเพื่อนเก่าของเธอ”เธอกล่าวก่อนจะใช้ส้อมจิ้มเนื้อกุ้งล็อบสเตอร์เข้าปากของตัวเองแล้วเคี้ยวอย่างช้า ๆเมื่อเห็นว่าเอลโมกลืนกุ้งล็อบสเตอร์เข้าไป วิกนี่ก็ขมวดคิ้วเธอกินมันเข้าไปแล้วจริง ๆ เหรอ?หากจะบอกว่าในจานนี้ไม่ได้ใส่อะไรลงไปเลยวิกนี่ก็ไม่เชื่อแม้แต่คนโง่ยังรู้ว่านี่คืองานเลี้ยงสังหารแต่เธอไม่สามารถห้ามฝ่าบาทที่มุ่งมั่นที่จะมาเอาไว้ได้เอลโมเห็นสายตาที่ปรากฏความประหลาดใจของอีกฝ่าย เธอก็รู้สึกภูมิใจอะแฮ่ม เธอรู้ว่าจะต้องถูกสงสัยอย่างแน่นอนเธอจึงกินยาแก้พิษกันเอาไว้ก่อนยิ่งไปกว่านั้นเธอไม่ได้ใส่ยาพิษลงไปในจานใบนี้ มันเป็นเพียงยาขับเหงื่อธรรมดา ๆ ที่ถึงแม้ว่าจะใช้เข็มเงินก็ไม่สามารถตรวจสอบได้คราวนี้ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ต
