าม เธอจะต้องจัดการวิหารแห่งความมืดให้ได้น่าเสียดายที่ฉินเฉาคนนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย“ฝ่าบาท ได้โปรดทานอาหารเถอะค่ะ”เอลโมกล่าวขึ้นมาอย่างนอบน้อม“เอลโม ถ้าสายตาของทุกคนไม่ได้มองผิดไป เธอยังทำหน้าเจ้าเล่ห์อยู่เลยนะ”วิกนี่กล่าวเหน็บแนม “เธอต้องการจะทำอะไรก็พูดออกมาตรง ๆเลยดีกว่า”“วิกนี่ ฉันเสียใจจริง ๆ ที่เธอสงสัยในเป้าหมายของพวกเราซ˺าแล้วซ˺าเล่า”ใบหน้าของเอลโมดูเศร้าหมอง “พวกเราไม่น่าไว้ใจเลยงั้นเหรอ?”“เฮ้ ใคร ๆ เขาก็รู้ถึงความน่าไว้ใจของเธอกันทั้งนั้น”วิกนี่เย้ยหยันอีกครั้ง“ยังไงพวกเราก็จะไม่กินอาหารมื้อนี้เด็ดขาด”“ฝ่าบาท ท่านไม่คิดจะจัดการลูกน้องของท่านเลยเหรอคะ?”เอลโมเอ่ยถาม“พวกเขาไม่ใช่ลูกน้องของฉัน”ซูจีกล่าวด้วยรอยยิ้ม “แต่เป็นเพื่อนของฉันต่างหากล่ะ”ดวงตาของเอลโมสั่นไหว“ฝ่าบาทยังคงสงสัยในความภักดีของสเกลตันอยู่เหรอคะ?”เอลโมเอ่ยถามอีกครั้ง“ไม่ใช่ว่าฉันสงสัยหรอก แต่ฉันไม่เชื่อเลยต่างหาก”ซูจีกล่าวออกมาก่อนที่เธอจะปรบมือ “เสี่ยวไป๋ เธอพูดถูกแล้ว”“ค่ะ”นักฆ่าที่ยืนอยู่ด้านหลังเอลโมก้าวออกมาทันที“วิล นายคิดจะทำอะไร?”เมื่อเห็นว่านักฆ่าที่เธอชื่นชมเดินออกมาในเวลานี้ เอลโมก็อดที่จะอุทานออกมาไม่ได้“ใครคือวิลกันล่ะ?”เสี่ยวไป๋ยื่นมือออกมาสัมผัสใบหน้าของตัวเองทันใดนั้นรูปร่างหน้าตาของเธอก็กลายเป็นสาวสวย ไม่ใช่นักฆ่าที่หน้าตาน่ากลัวอีกต่อไป“แก แกไม่ใช่วิล!”“แน่นอนว่าฉันไม่ใช่วิล”เสี่ยวไป๋ยิ้มอ
