ฟาดแทงทะลุเข้าไปยังร่างกายของตัวเองฉึก!โชคดีที่ฉินเฉามีร่างวัชระไม่แตกหัก ไม่อย่างนั้นเขาคงจะต้องบาดเจ็บสาหัสเพราะง้าวสายฟ้าฟาดด้ามนี้ ตอนนี้ง้าวกระเด็นออกไปและไม่ทำอันตรายใด ๆ กับเขา“ข้าไม่ได้อยากจะกำจัดเจ้า”ไป๋เจ๋อส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “แต่น่าเสียดาย หากข้าไม่กำจัดเจ้าเจ้าก็คงจะคิดว่าไม่มีอสูรโบราณตนไหนที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเจ้าได้ หากเจ้าไม่บ้ามาก ๆ เจ้าก็คงจะมีความมั่นใจมาก ๆ ใช่มั้ย? ตอนนี้ข้าจะให้เจ้าส่งลูกสาวของเจ้ามาซะ”เมื่อพูดดังนั้นเขาก็เริ่มออกคำสั่งอีกครั้ง“รับบัญชา! ไป!”ภายใต้การควบคุมด้วยคาถาลึกลับของไป๋เจ๋อ ฉินเฉาเริ่มขยับเหมือนกับหุ่นยนต์ ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาฉินอิงอย่างช้า ๆ“ปะป๊า เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”เมื่อฉินอิงสังเกตเห็นความผิดปกติของพ่อเธอ จึงรีบเอ่ยถาม“เสี่ยวอิง… หนีไป…..”ร่างกายของฉินเฉาไม่ฟังคำสั่งของเขาแล้ว แม้จะให้อาหลีเข้ามาครอบครองร่างแต่ยังไม่สามารถกลับมาควบคุมได้ เขาได้แต่มองตัวเองเดินเข้าไปหาลูกสาวอย่างไม่รู้ว่าจะต่อต้านมันยังไง“ปะป๊าถูกควบคุมอยู่เหรอ?”ถึงฉินอิงจะตัวเล็กแต่วิญญาณของเธอนั้นยิ่งใหญ่ เธอจึงสังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างได้“ใช่! ลูก… รีบหนีไปเร็ว!”เป็นเรื่องยากที่ฉินเฉาจะควบคุมสิ่งใด แม้กระทั่งการพูด“อื้อ! ปะป๊าระวังตัวเอาไว้ด้วยนะ! เสี่ยวอิงจะหนีไปก่อน!”ฉินอิงรู้ว่าตอนนี้เธอไม่สามารถเป็นภาระของพ่อได้ เธอจึงกระพือปีกและหันหลังบินหนีไป“จะหนีไปไหน!”ไป
