วามจริงแล้วนี่นับว่าเป็นโชคร้ายของพวกเขา ที่วันนี้คนที่ไปรับฉินอิงไม่ใช่ซูจีแต่กลับเป็นฉินเฉา เมื่อฉินเฉารู้ว่าฉินอิงหายตัวไป เขาจึงรีบตามหาเธอทันที“เป็นอสูรโบราณแต่กลับหน้าไม่อายมารังแกเด็กตัวเล็ก ๆ! ถึงพวกแกจะมีชีวิตอยู่นับหมื่นปี แต่ก็มีชีวิตไม่ต่างอะไรไปจากสุนัข!”ฉินเฉามองงูจำแลงกายและไป๋เจ๋อและด่าออกมาอย่างอดไม่ได้“ตราบใดที่บรรลุเป้าหมาย ไม่ว่าจะเป็นวิธีใดก็คุ้มค่าแก่การพยายาม”ไป๋เจ๋อถือคัมภีร์ในมือและกล่าวกับฉินเฉาว่า “อิงเทียน ท่านควรจะรู้เอาไว้ว่าถึงท่านจะปฏิเสธราชินี แต่พวกเราก็ไม่มีวันตาย”“ไม่มีวันตาย…”ฉินเฉาเหลือบตามอง “แกคงจะลืมไปแล้วว่ามีคำกล่าวเอาไว้ว่า ภัยพิบัติไม่สำคัญเท่าครอบครัว ถ้าแกทำแบบนี้ ถึงแม้ว่าจะเป็นสวรรค์ฉันก็จะไม่มีวันให้อภัย”“หึหึ หากเพื่อราชินีแล้ว ถึงแม้ว่าจะต้องตกลงไปอยู่ในนรกเก้าเร้นลับ ข้าก็ยินดีที่จะไป”ไป๋เจ๋อยิ้ม “ความรักที่มีต่อราชินีเช่นนี้ คนที่มีหัวใจหลายดวงเช่นเจ้า คงจะไม่มีวันเข้าใจ”“กรรมอันเลวร้ายนับหมื่นปี”ฉินเฉากล่าวเยาะเย้ยด้วยความโกรธ “ดีมาก ถ้าอย่างนั้นฉันจะทำลายกรรมอันเลวร้ายนี้เอง!”“ปะป๊า ระวังตัวด้วย”เมื่อฉินอิงเห็นพ่อของเธอปรากฏตัวก็รู้สึกมีความสุขมาก และเมื่อเห็นว่าพ่อของเธอต้องต่อสู้กับพวกเขาในเวลานี้เธอจึงเอ่ยเตือน“วางใจได้ พวกมันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของปะป๊าหรอก”ฉินเฉากล่าวก่อนที่เกราะเก้ามังกรจะปรากฏอยู่บนข้อมือข้างขวาของเขาเมื่อเข
