เฟย พระองค์ก็ต้องพบกับความเจ็บปวดและอิงเทียนจะต้องได้ลิ้มรสชาติของความเจ็บปวดแบบเดียวกันฉินเฉามองคนที่เหมือนกับเขาราวกับเป็นคนคนเดียวกันก็รู้สึกแปลกและอึดอัดใจเขาอดที่จะคิดถึงฉินเฉาที่สอง ปีศาจในใจของเขาไม่ได้เมื่อต้องเห็นตัวเองแบบนั้น แน่นอนว่าเขาจะต้องรู้สึกขนลุกขึ้นมาในขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้น เงา ๆ หนึ่งก็พุ่งขึ้นมาจากหนองน˺าและปลดปล่อยกระสุนน˺าเข้าใส่ด้านหลังของฉินเฉาแต่ร่างของฉินเฉากลับหายไป และในพริบตานั้นก็ปรากฏตัวอีกทีที่ด้านหลังของงูจำแลงกายกระสุนน˺าของงูจำแลงกายพ่นไปถูกบ้านร้างที่อยู่ฝั่งตรงข้าม จนมันพังทลายและถูกกวาดไปครึ่งหลังทันทีแต่เคียวสีดำที่อยู่ในมือข้างขวาของฉินเฉาแปรเปลี่ยนไปเป็นโซ่สีดำที่พุ่งเข้าไปรัดร่างของงูร่างของงูจำแลงกายถูกรัดเอาไว้อย่างแน่นหนาทันที“ตายไปซะ!”ฉินเฉาพยายามที่จะมัดวิญญาณของอีกฝ่ายเอาไว้ด้วยโซ่เส้นนี้จากนั้นก็ใช้เคียวตัดวิญญาณของมันออกเป็นสองส่วนหากแต่ใครจะรู้ว่าร่างกายของงูตนนี้จะกลายเป็นน˺าและหลุดออกไปจากโซ่ทันที“เป็นไปได้ยังไง?”ฉินเฉาตกใจจนผงะ“สายน˺าไม่มีตัวตน”ไป๋เจ๋อที่อยู่ด้านข้างส่ายหัวแล้วพูดว่า “เจ้าไม่สามารถสัมผัสกับสิ่งที่ไม่มีตัวตนได้หรอก”“ไม่มีตัวตน?”ฉินเฉามองน˺าที่หยดลงมาจากเคียวสีดำในมือที่ตัดได้เพียงอากาศและไม่สามารถทำอันตรายใด ๆ ให้งูจำแลงกายได้แม้แต่น้อยงูจำแลงกายร่วงลงมาอยู่บนพื้นแล้วรวมตัวขึ้นมาใหม่ พุ่งเข้าไปโจมตีฉินเฉาต่
