พียงหัดเดินอยู่เท่านั้นเมื่อหลี่ถงเห็นผู้คนรอบ ๆ พากันชี้มาที่เธอ เธอจึงรู้ตัวว่ามันน่าละอายแค่ไหน เธอไม่อยู่รอคุยกับพ่อแม่ของฉินอิงและรีบอุ้มลูกชายเดินหนีไปทันทีคุณครูโรงเรียนอนุบาลอดคิดในใจไม่ได้ว่า ปากเล็ก ๆ ของเด็กคนนี้ช่างเฉียบคมมาก เมื่อโตขึ้นเธอจะต้องเป็นเจ้าคนนายคนที่ร้ายกาจอย่างแน่นอนพ่อแม่ที่สอนเด็กได้ขนาดนี้จะเป็นยังไง?ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นเธอก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อโค้ตสีดำเดินเข้ามาในโรงเรียนอย่างช้า ๆผู้คนรอบ ๆ อดไม่ได้ที่จะให้ความสนใจและคิดในใจว่า คนคนนี้เป็นอะไร ร้อนขนาดนี้ยังใส่เสื้อหลายชั้นอีกเหรอ?“ปะป๊า!”หลังจากที่ฉินอิงเห็นเขา เธอก็รีบกระโดดเข้าสู่อ้อมแขนของชายคนนี้ทันที“เสี่ยวอิงที่แสนฉลาด วันนี้ปะป๊าเป็นคนมารับหนูกลับบ้าน”ชายคนนั้นหยิกแก้มของฉินอิงพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะจูงมือเล็ก ๆของเธอแล้วหันหลังเดินออกไป“ลาก่อนค่ะคุณครู!”ฉินอิงเป็นคนสุภาพมาก เธอหันกลับมากล่าวลาคุณครู“ฉินอิง แล้วเจอกันใหม่นะจ๊ะ”คุณครูคิดในใจว่าเด็กคนนี้เป็นคนน่ารักมาก และกลายเป็นว่าพ่อของเธอก็ดูไม่ธรรมดาอย่างไรก็ตามเธอยังต้องดูแลเด็กนักเรียนคนอื่น ๆ จึงไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาคิดมากหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงยางที่เสียดสีกับพื้นถนนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูในทันทีเธอเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าผู้ชายคนเมื่อกี้กลับมา แต่คราวนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและใส่เนคไทสีแดงที่ดูเด่นสะดุดตาเอ๋ ทำไมเขากลับมาเร็ว
