ร่งกว่าพ่อของเธอ!”เสี่ยวเจิ้งไท่ตะโกนออกมาด้วยความมั่นใจ“เป็นไปไม่ได้หรอก ไม่มีใครแข็งแกร่งไปกว่าปะป๊าของฉันแล้ว”ฉินอิงเบ้ปาก “นายเลิกหวังไปตลอดชีวิตนั่นแหละ”“เธอดูถูกฉัน ฮือ…”เสี่ยวเจิ้งไท่พูดทั้งน˺าตาแต่ฉินอิงปล่อยแขนของเสี่ยวเจิ้งไท่ทันที “นายจะร้องไห้ทำไมนายจะแข็งแกร่งกว่าปะป๊าของฉันไม่ใช่หรือไง ถ้านายร้องไห้แบบนี้เด็กผู้ชายทุกคนก็ต้องร้องไห้หมดแล้ว อย่าร้องเลย เดี๋ยวฉันจะให้อมยิ้มนายเอง”เมื่อพูดดังนั้นฉินอิงก็ยื่นอมยิ้มให้เสี่ยวเจิ้งไท่“ฉันไม่อยากกิน ฮือ ฉันเป็นลูกผู้ชาย!”เสี่ยวเจิ้งไท่เริ่มร้องไห้หนักขึ้นฉินอิงมองอีกฝ่ายที่กำลังร้องไห้อย่างไม่รู้ว่าจะปลอบยังไงดีถึงคุณครูจะมาแต่เขาก็ยังไม่หยุดร้องหลังจากนั้นไม่นาน ผู้ปกครองของเสี่ยวเจิ้งไท่ที่มารับเขาก็มาถึงเมื่อเห็นลูกของเธอร้องไห้ คนเป็นแม่ก็ขมวดคิ้วแล้วพูดด้วยความโกรธทันที“ใครกล้ามารังแกเจ้าตัวเล็กของฉัน!”เมื่อเสี่ยวเจิ้งไท่เห็นแม่ของเขากลับมา เขาก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นทันทีจนเรียกได้ว่าเป็นฝนลูกแพร์“ร้องไห้แบบนี้ยังบอกว่าเป็นลูกผู้ชายอยู่อีก”ฉินอิงกำลังกินอมยิ้มอยู่“ขอโทษค่ะพี่สาวหลี่ เด็กทุกคนมักจะยังไม่มีเหตุมีผล เพียงแค่ทะเลาะกันเขาก็ร้องไห้ได้แล้ว”คุณครูอนุบาลสาวแสนสวยยืนขึ้นและกล่าวออกมา“พวกคุณเปิดโรงเรียนอนุบาลกันได้ยังไง ถึงปล่อยให้มีคนมารังแกลูกชายของฉันแล้วไม่สนใจไยดีแบบนี้!”หลี่ถงไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มาก่อน เธอขมวด
