ด้ายสีแดงและเปิดมันออกมา“เชี่ย นี่เธอบ้าไปแล้วหรือไง!”ฉินเฉาตกใจ เมื่อกี้เขาไม่เห็นว่าหลี่ฟ่านฟ่านจะทำอะไรลงไปเลยด้วยซ˺า“ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีอะไรนะ รับไปสิ”หลี่ฟ่านฟ่านโยนกระดาษแผ่นนั้นให้ฉินเฉา “ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะตรวจสอบมัน แค่ไม่ฉีกมันออกก็พอแล้ว และถึงจะมีมนต์ดำจริง ๆ มันก็ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก อย่างพวกสเกลตันจะมีวิชาที่ร้ายกาจอะไรบ้างล่ะ”“จริงด้วย…”ฉินเฉามองกระดาษที่ถูกเขียนเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะเชี่ยวชาญในการใช้ภาษาของแต่ละประเทศ แต่เมื่อเห็นสิ่งเหล่านี้เขาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวและโยนมันให้ซูจี“มันเขียนถึงเธอแน่ะ พระสันตะปาปาของพวกเราอ่านมันเองสิ”ซูจีกลอกตาใส่ฉินเฉาและหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านเมื่ออ่านไปสักพักสีหน้าของเธอก็เริ่มแปลกไป นั่นทำให้ฉินเฉาที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะเริ่มเดาว่าในจดหมายเขียนอะไรเอาไว้“เป็นยังไงบ้าง เขาชวนเธอไปทานอาหารค˹าเหรอ?”ฉินเฉากล่าวติดตลก“นายเดาถูกเผงเลยแหละ”ซูจีวางกระดาษเอาไว้บนโต๊ะ “สเกลตันบอกว่าอยากคุยกับพวกเราแล้วจากนั้นจะกลับไปยังวิหารแห่งความมืดอีกครั้ง เพราะฉะนั้นสุดสัปดาห์นี้เลยจะชวนพวกเราไปทานอาหารค˹ากันที่ภัตตาคารกลางทะเลโครินธ์”“ภัตตาคารกลางทะเล โครินธ์?” ฉินเฉาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ภัตตาคารนั้นไม่ได้อยู่ในเรือสำราญสุดหรูชื่อดังที่แล่นอยู่ในน่านน˺าสากลหรือไง?”“อืม ใช่แล้ว”หลี่ฟ่านฟ่านพยักหน้า “โครินธ์อย
