ณ โรงแรมหลงเฉิง ในห้อง 302ชิซินตามหลี่เสวี่ยมาและเอ่ยอย่างกังวลใจ“ผู้จัดการหลี่… หลิงเฟิงจ้องจะตะครุบคุณอยู่นะคะ ส่งเนื้อเข้าปากเสือแบบนี้มัน… ไม่ปลอดภัยเลย…..”“ไม่มีอะไรหรอก ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำอะไรพวกเราสองคนในที่สาธารณะแบบนี้”หลี่เสวี่ยเองก็ค่อนข้างกังวลใจเช่นกัน แต่เมื่อมีชิซินยืนอยู่ข้าง ๆเธอจึงต้องแสดงความกล้าหาญออกมาถึงหนึ่งร้อยยี่สิบ ต้องมั่นใจไว้มั่นใจเอาไว้สิ เธอต้องทำได้แน่นอน!“เชื่อฉันเถอะ พวกเราจะต้องโน้มน้าวคนคนนี้ได้แน่นอน”“ก็แค่กรอกเหล้าลงคออย่างเลี่ยงไม่ได้สินะ”ชิซินยักไหล่ อันที่จริงเธอเองก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว ในเมื่อตอนนี้เธอไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไป หากปีศาจสาวอย่างเธอต้องการจะบีบหลิงเฟิงจนตายนั่นก็ไม่ต่างอะไรไปจากการละเล่นอย่างไรก็ตามเธอไม่เคยฆ่าคนมาก่อน…..ถึงแม้ว่าเธอจะกลายเป็นปีศาจสาว แต่เธอก็ยังไม่เคยทำเรื่องที่ปีศาจมักจะทำกันเมื่อพูดถึงเรื่องหัวใจ เธอยังเป็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเธอยังหวังว่าจะมีคนกระโจนออกมาปกป้องเมื่อเธอตกอยู่ในอันตรายคนคนนั้นไม่ใช่ใคร เขาคือฉินเฉาหลี่เสวี่ยไม่รู้ว่าผู้ช่วยสาวที่หายตัวไปหลายเดือนของเธอนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ เธอเคาะประตูห้อง 302 เบา ๆ และได้ยินเสียงที่เป็นมิตรจากด้านในดังออกมาทันที“เชิญเข้ามาเลยครับ”เสียงนั้นยังไม่ทันจะมาถึง ประตูก็ถูกเปิดออกมาด้านในมีหลิงเฟิงที่โค้งคำนับให้หลี่เสวี่ยด้วยความนอบน้อมอยู่หลายครั้งห
