ๆ สองจุดที่นูนออกมาโดนแผ่นหลังของหลิงเฟิงทำให้เขาหน้ามืดในระหว่างที่หลิงเฟิงกำลังมีความสุขอยู่นั้น เสี่ยวหงก็ต้องตกใจเมื่อพบว่ามีผู้ชายสามคนเดินเข้ามาในห้องเมื่อเธอเกือบจะร้องออกมา ชายคนหนึ่งก็ชูนิ้วขึ้นมาส่งสัญญาณบอกให้เธอเงียบเอาไว้เสี่ยวหงไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ ออกมาเพราะในมือของชายคนนั้นมีปืนพกสีดำสนิทจ่อมาทางเธออยู่เสี่ยวหงหวาดกลัวจนตัวแข็งอยู่บนร่างกายของหลิงเฟิง“เสี่ยวหง… เป็นอะไรไปล่ะ หมดแรงเร็วขนาดนั้นเชียวเหรอ เฮ้เป็นอะไรไป หรืออยากให้ฉันทำให้เธอบ้างล่ะ”หลิงเฟิงยิ้มชั่วร้ายออกมาเสี่ยงหงไม่กล้าส่งเสียงและไม่กล้าขยับตัวไปไหนแต่ชายที่กำลังถือปืนโบกมือส่งสัญญาณให้เธอทำต่อเสี่ยวหงไม่กล้าทำอะไรล่าช้า เธอดันหน้าอกใส่หลิงเฟิงต่อไปแต่ครั้งนี้การเคลื่อนไหวของเธอดูจะแข็งทื่อไปคนที่กำลังถือปืนอยู่นั้นไม่ใช่ใครอื่น เขาคือฉินเฉาเขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว มือซ้ายถือปืนพกส่วนมือขวาถือชะแลงด้านข้างของเขามีลูกน้องในชุดสูทสีดำ ผูกเนคไทสีแดงเดินเข้ามาด้วยเขาค่อย ๆ เดินเข้ามาอยู่ข้าง ๆ หลิงเฟิงและคิดเพียงว่าร่างกายอ้วน ๆ เช่นนี้ก็เลวทรามไม่ต่างอะไรไปจากหลิงเทียนพ่อลูกคู่นี้เหมือนกันทั้งรูปร่างหน้าตาและสมองที่เต็มไปด้วยความสำส่อนหลังจากที่เดินเข้ามาอยู่ด้านข้าง ฉินเฉาก็โบกมือของเขาเสี่ยวหงไม่กล้าแม้แต่จะหยิบผ้าเช็ดตัว เธอวิ่งออกไปด้วยร่างกายเปลือยเปล่าเมื่อสัมผัสที่อบอุ่นบนหลังหายไปสักพักและไม่กลับมาอ
