ีก หลิงเฟิงจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม“เสี่ยงหง เป็นอะไรไป? เสี่ยวหง?”เมื่อตะโกนถามแล้วไม่มีใครตอบ หลิงเฟิงจึงโมโหขึ้นมา“แม่งเอ๊ย อาบอบนวดที่ไหนมีผู้หญิงวิ่งหนีไปบ้าง?”เมื่อเขากำลังจะลุกขึ้น ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ถึงวัตถุเย็น ๆ บางอย่างที่จ่ออยู่บนศีรษะ“บอสหลิง ขอโทษจริง ๆ ที่วันนี้นายคงจะทำธุระที่ร้านนี้ไม่ได้แล้ว”เสียงนี้เป็นเสียงที่หลิงเทียนมีความทรงจำอันล˺าลึกฉินเฉา! ฉินเฉางั้นเหรอ!มารดามันเถอะ เทพมารองค์นี้มาที่นี่ได้ยังไง!“นายท่านฉิน…..”ทันใดนั้นหลิงเฟิงสะดุ้งและจะลุกขึ้นมาดูแต่ฉินเฉาใช้ปืนที่อยู่ในมือตบเข้าไปที่ศีรษะของหลิงเฟิงความเจ็บที่รุนแรงนี้เกือบจะทำให้หลิงเฟิงเป็นลม“โอ้… นาย นายท่านฉิน… คุณกำลังทำอะไร…..”“ฉันกำลังทำอะไรงั้นเหรอ? หึ ๆ”ฉินเฉาเดินเข้าไปอยู่ต่อหน้าหลิงเฟิง เขาเอื้อมมือออกไปจ่อกระบอกปืนสีดำสนิทเข้าไปที่หน้าผากของอีกฝ่ายหลิงเฟิงลืมความเจ็บปวดที่ศีรษะก่อนหน้านั้นไปทันที ตอนนี้เขากลัวจนฉี่แทบราดเชี่ย… นี่ นี่มันปืน… ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ชายคนนี้คือตัวจริงเสียงจริง…..“นาย นายท่านฉิน…..”“บอสหลิง ถึงวันนี้ที่นี่จะไม่ทำธุรกิจกับนาย แต่สมาคมต้าฉินจะทำเอง”ฉินเฉากล่าวก่อนจะโบกมือเรียกลูกน้องที่อยู่ด้านหลังลูกน้องทั้งสองคนก้าวเข้ามายืนอยู่ข้างฉินเฉาทันที“ใช้มันสิ มันคงทำให้บอสหลิงได้ใจเย็นลง”ฉินเฉาส่งชะแลงในมือให้ลูกน้องของเขา“ครับ นายท่านฉิน”ลูกน้องรับชะแลงมาอย่างนอบน้อม เมื
